Pausanias Analysis

Word-level lemma forms extracted for each sentence

Chapter 4.13

PassageSentenceGreekEnglishLemma FormsMissing
4.13.1 1 τὰ δὲ ἐντεῦθεν---ἔρρεπε γὰρ ἤδη τὸ χρεὼν ἐς ἅλωσιν τῶν Μεσσηνίων---προεσήμαινεν αὐτοῖς τὰ μέλλοντα ὁ θεός. From this point onward—for fate was already inclining towards the fall of the Messenians—the god gave them signs of what was coming. ὁ δέ ἐντεῦθεν ἔρπω γάρ ἤδη ὁ χρεών εἰς ἅλωσις ὁ Μεσσήνιος προσημαίνω αὐτός ὁ μέλλω ὁ θεός 0
4.13.1 2 τό τε γὰρ τῆς Ἀρτέμιδος ἄγαλμα, ὂν χαλκοῦν καὶ αὐτὸ καὶ τὰ ὅπλα, παρῆκε τὴν ἀσπίδα· καὶ Ἀριστοδήμου τῷ Διὶ τῷ Ἰθωμάτᾳ θύειν μέλλοντος τὰ ἱερεῖα, οἱ κριοὶ ἐπὶ τὸν βωμὸν αὐτόματοι καὶ βίᾳ τὰ κέρατα ἐνράξαντες ἀποθνήσκουσιν ὑπὸ τῆς πληγῆς. First, the bronze statue of Artemis, along with its bronze weapons, dropped its shield; next, as Aristodemus was about to sacrifice the victims to Zeus Ithomatas, the rams, of their own accord, violently dashed their horns against the altar and died from their injuries. ὁ τε γάρ ὁ Ἄρτεμις ἄγαλμα εἰμί χαλκοῦς καί αὐτός καί ὁ ὅπλον παρήκω ὁ ἀσπίς καί Ἀριστόδημος ὁ Ζεύς ὁ Ἰθωμάτης θύω μέλλω ὁ ἱερεῖον ὁ κριός ἐπί ὁ βωμός αὐτόματος καί βία ὁ κέρας ἐνράσσω ἀποθνῄσκω ὑπό ὁ πληγή 0
4.13.1 3 τρίτον δὲ ἄλλο συνέβη σφίσιν· οἱ κύνες συνιόντες ἐς τὸ αὐτὸ ἀνὰ πᾶσαν νύκτα ὠρύοντο, τέλος δὲ καὶ ἀπεχώρησαν ἀθρόοι πρὸς τὸ τῶν Λακεδαιμονίων στρατόπεδον. Thirdly, another omen befell them: every night the dogs assembled together and howled incessantly, until finally they withdrew all together towards the Spartan camp. τρίτος δέ ἄλλος συμβαίνω σφεῖς ὁ κύων σύνειμι εἰς ὁ αὐτός ἀνά πᾶς νύξ ὠρύομαι τέλος δέ καί ἀποχωρέω ἀθρόος πρός ὁ ὁ Λακεδαιμόνιος στρατόπεδον 0
4.13.2 1 ταῦτά τε δὴ τὸν Ἀριστόδημον ἐτάρασσε καὶ ὀνείρατος ὄψις ἐπιγενομένη τοιάδε. These things were troubling Aristodemus, and afterwards a vision appeared to him in a dream of the following nature: οὗτος τε δή ὁ ἀριστόδημος ταράσσω καί ὄνειραρ ὄψις ἐπιγίγνομαι τοιόσδε 0
4.13.2 2 ἔδοξεν ἐξιέναι οἱ μέλλοντι ἐς μάχην καὶ ὡπλισμένῳ τῶν ἱερείων τὰ σπλάγχνα ἐπὶ τραπέζῃ προκεῖσθαι, τὴν δέ οἱ θυγατέρα ἐπιφανῆναι μέλαιναν ἐσθῆτα ἔχουσαν καὶ φαίνουσαν τό τε στέρνον καὶ τὴν γαστέρα ἀνατετμημένα, ἀναφανεῖσαν δὲ ἀπορρῖψαι μὲν τὰ ἀπὸ τῆς τραπέζης, ἀφελέσθαι δὲ αὐτοῦ τὰ ὅπλα, ἀντὶ τούτων δὲ στέφανον ἐπιθεῖναι χρυσοῦν καὶ ἱμάτιον ἐπιβαλεῖν λευκόν. As he was preparing to go out armed into battle, he seemed to see upon a table set before him the entrails of sacrificial victims. δοκέω ἐξίημι ὁ μέλλω εἰς μάχη καί ὁπλίζω ὁ ἱερεῖον ὁ σπλάγχνον ἐπί τράπεζα πρόκειμαι ὁ δέ ὁ θυγάτηρ ἐπιφαίνω μέλας ἐσθής ἔχω καί φαίνω ὁ τε στέρνον καί ὁ γαστήρ ἀνατέμνω ἀναφαίνω δέ ἀπορρίπτω μέν ὁ ἀπό ὁ τράπεζα ἀφαιρέω δέ αὐτός ὁ ὅπλον ἀντί οὗτος δέ στέφανος ἐπιτίθημι χρύσεος καί ἱμάτιον ἐπιβάλλω λευκός 0
4.13.3 1 ἔχοντος δὲ Ἀριστοδήμου τά τε ἄλλα ἀθύμως καὶ τὸν ὄνειρον ἡγουμένου προλέγειν οἱ τοῦ βίου τελευτήν, ὅτι οἱ Μεσσήνιοι τῶν ἐπιφανῶν τὰς ἐκφορὰς ἐποιοῦντο ἐστεφανωμένων καὶ ἱμάτια ἐπιβεβλημένων λευκά, ἀπαγγέλλει τις Ὀφιονέα τὸν μάντιν οὐχ ὁρᾶν ἔτι ἀλλʼ ἐξαίφνης γενέσθαι τυφλόν, ὥσπερ γε καὶ ἦν τὸ ἐξ ἀρχῆς. As Aristodemus was already disheartened by other reasons, and interpreting the dream as foretelling his death—for the Messenians customarily carried forth their noble dead wearing garlands and clothed in white garments—someone brought word that Ophioneus, the seer, could no longer see, having suddenly become blind just as he had originally been. ἔχω δέ Ἀριστόδημος ὁ τε ἄλλος ἀθύμως καί ὁ ὄνειρον ἡγέομαι προλέγω ὁ ὁ βίος τελευτή ὅτι ὁ Μεσσήνιοι ὁ ἐπιφανής ὁ ἐκφορά ποιέω στεφανόω καί ἱμάτιον ἐπιβάλλω λευκός ἀπαγγέλλω τις ὀφιονεύς ὁ μάντις οὐ ὁράω ἔτι ἀλλά ἐξαίφνης γίγνομαι τυφλός ὥσπερ γε καί εἰμί ὁ ἐκ ἀρχή 0
4.13.3 2 συνιᾶσι δὴ καὶ τοῦ χρησμοῦ τότε, ὡς τοὺς ἀναδύντας δύο ἐκ τοῦ λόχου καὶ ἐς τὸ χρεὼν αὖθις ἐλθόντας τοῦ Ὀφιονέως τοὺς ὀφθαλμοὺς εἶπεν ἡ Πυθία. Only then did they understand clearly the oracle too, that the eyes of Ophioneus mentioned by the Pythia were indeed the two men who had returned alive from the ambush and had gone once more to their prescribed fate. συνίημι δή καί ὁ χρησμός τότε ὡς ὁ ἀναδύω δύο ἐκ ὁ λόχος καί εἰς ὁ χρεών αὖθις ἔρχομαι ὁ ὀφιονεύς ὁ ὀφθαλμός εἶπον ὁ Πυθία 0
4.13.4 1 ἐνταῦθα Ἀριστόδημος τά τε οἰκεῖα ἀναλογιζόμενος, ὡς οὐδὲν ὠφέλιμον γένοιτο φονεὺς θυγατρός, καὶ τῇ πατρίδι οὐχ ὁρῶν ἔτι ὑποῦσαν σωτηρίας ἐλπίδα, ἐπικατέσφαξεν ἑαυτὸν τῆς παιδὸς τῷ τάφῳ, τὰ μὲν ἐς ἀνθρώπου λογισμὸν ἥκοντα Μεσσηνίους σώσας, τῆς τύχης δὲ ἐς τὸ μηδὲν ἀγαγούσης τά τε ἔργα αὐτοῦ καὶ τὰ βουλεύματα. At this point Aristodemus, reflecting upon his own situation, saw that he had gained nothing beneficial by slaying his daughter, and perceiving no longer any hope of salvation remaining for his country, he killed himself upon his child's tomb—he who in respect of human reasoning had saved the Messenians, yet whose achievements and plans Fortune reduced utterly to nothing. ἐνταῦθα Ἀριστόδημος ὁ τε οἰκεῖος ἀναλογίζομαι ὡς οὐδέν ὠφέλιμος γίγνομαι φονεύς θυγάτηρ καί ὁ πατρίς οὐ ὁράω ἔτι ὑπόειμι σωτηρία ἐλπίς ἐπικατασφάζω ἑαυτοῦ ὁ παῖς ὁ τάφος ὁ μέν εἰς ἄνθρωπος λογισμός ἥκω Μεσσήνιος σῴζω ὁ τύχη δέ εἰς ὁ μηδείς ἀγάγω ὁ τε ἔργον αὐτός καί ὁ βουλεύμα 0
4.13.4 2 ἀπέθανε δὲ βασιλεύσας ἔτη τε ἓξ καὶ ἐκ τοῦ ἑβδόμου μῆνας ἐπιλαβὼν οὐ πολλούς. He died having ruled as king for six years and a few months into the seventh. ἀποθνῄσκω δέ βασιλεύω ἔτος τε ἕξ καί ἐκ ὁ ἕβδομος μήν ἐπιλαμβάνω οὐ πολύς 0
4.13.5 1 τοῖς δὲ Μεσσηνίοις ἀπεγνωκέναι τὰ πράγματα παρίστατο, ὥστε καὶ ὥρμησαν ἱκεσίαν ἐς τοὺς Λακεδαιμονίους ἀποστέλλειν· οὕτω σφόδρα κατέπληξεν αὐτοὺς ἡ τοῦ Ἀριστοδήμου τελευτή. The Messenians saw their situation as utterly hopeless, to such an extent that they even considered sending an embassy of supplication to the Lacedaemonians—so deeply had Aristodemus’ death shaken their morale. ὁ δέ Μεσσήνιος ἀπεγινώσκω ὁ πρᾶγμα παρίστημι ὥστε καί ὁρμάω ἱκεσία εἰς ὁ Λακεδαιμόνιος ἀποστέλλω οὕτως σφόδρα καταπλήσσω αὐτός ὁ ὁ Ἀριστόδημος τελευτή 0
4.13.5 2 καὶ τοῦτο μὲν ὁ θυμὸς ἐπέσχεν αὐτοὺς μὴ ποιῆσαι. Nevertheless, pride withheld them from doing this. καί οὗτος μέν ὁ θυμός ἐπέχω αὐτός μή ποιέω 0
4.13.5 3 συλλεγέντες δὲ ἐς ἐκκλησίαν βασιλέα μὲν οὐδένα, Δᾶμιν δὲ στρατηγὸν αὐτοκράτορα εἵλοντο. Gathering in assembly, they chose no king, but instead appointed Damis as general with absolute authority. συλλέγω δέ εἰς ἐκκλησία βασιλεύς μέν οὐδείς δᾶμις δέ στρατηγός αὐτοκράτωρ αἱρέω 0
4.13.5 4 ὁ δὲ Κλέοννίν τε αὑτῷ καὶ Φυλέα ἑλόμενος συνάρχοντας παρεσκευάζετο ὡς καὶ ἐκ τῶν παρόντων συνάψων ἐς μάχην· ἐπηνάγκαζε γὰρ ἥ τε πολιορκία καὶ οὐχ ἥκιστα ὁ λιμὸς καὶ ἀπʼ αὐτοῦ δέος, μὴ καὶ προδιαφθαρῶσιν ὑπὸ ἐνδείας. He selected Cleonnis and Phyleus as his fellow commanders and prepared to fight a battle with the forces they still had at hand; for the siege itself compelled them, and especially hunger, and the fear it caused, lest they perish prematurely from starvation. ὁ δέ Κλέων τε ἑαυτοῦ καί φυλέα αἱρέομαι συνάρχω παρασκευάζω ὡς καί ἐκ ὁ παρών συνάπτω εἰς μάχη ἐπαναγκάζω γάρ ὅς τε πολιορκία καί οὐ ἥκιστα ὁ λιμός καί ἀπό αὐτός δέος μή καί προδιαφθείρω ὑπό ἔνδεια 0
4.13.6 1 ἀρετῇ μὲν δὴ καὶ τολμήμασιν οὐδὲ τότε ἀπεδέησε τὰ τῶν Μεσσηνίων· ἀπέθανον δὲ οἵ τε στρατηγοί σφισιν ἅπαντες καὶ τῶν ἄλλων οἱ λόγου μάλιστα ἄξιοι. Indeed, even at that time the Messenians were not lacking in valor and daring deeds; yet all their commanders and those most worthy of mention among the others perished. ἀρετή μέν δή καί τόλμημα οὐδέ τότε ἀποδέομαι ὁ ὁ Μεσσήνιος ἀποθνῄσκω δέ ὁ τε στρατηγός σφεῖς ἅπας καί ὁ ἄλλος ὁ λόγος μάλιστα ἄξιος 0
4.13.6 2 τὸ δὲ ἀπὸ τούτου μῆνας μέν που πέντε μάλιστα ἀντέσχον, περὶ δὲ τὸν ἐνιαυτὸν λήγοντα ἐξέλιπον τὴν Ἰθώμην, πολεμήσαντες ἔτη τὰ πάντα εἴκοσι, καθὰ καὶ Τυρταίῳ πεποιημένα ἐστίν· After this event, they still resisted for approximately five months, but towards the conclusion of the year they abandoned Ithome, having fought throughout a total of twenty years, as Tyrtaeus also composed in his verses: ὁ δέ ἀπό οὗτος μήν μέν πού πέντε μάλιστα ἀντέχω περί δέ ὁ ἐνιαυτός λήγω ἐκλείπω ὁ Ἰθώμη πολεμέω ἔτος ὁ πᾶς εἴκοσι καθά καί Τυρταῖος ποιέω εἰμί 0
4.13.6 3 εἰκοστῷ δʼ οἱ μὲν κατὰ πίονα ἔργα λιπόντες φεῦγον Ἰθωμαίων ἐκ μεγάλων ὀρέων. "But in the twentieth year they fled, abandoning their rich fields, Away from the lofty mountains of Ithome." εἰκοστός δέ ὁ μέν κατά πίων ἔργον λείπω φεύγω Ἰθωμαῖος ἐκ μέγας ὄρος 0
4.13.7 1 ὁ δὲ πόλεμος ἔλαβεν οὗτος τέλος ἔτει πρώτῳ τῆς τετάρτης καὶ δεκάτης Ὀλυμπιάδος, ἣν Δάσμων Κορίνθιος ἐνίκα στάδιον, Ἀθήνῃσι Μεδοντιδῶν τὴν ἀρχὴν ἔτι ἐχόντων τὴν δεκέτιν καὶ ἔτους Ἱππομένει τετάρτου τῆς ἀρχῆς ἠνυσμένου. This war came to an end in the first year of the fourteenth Olympiad, in which Dasmon of Corinth won the foot race, while at Athens the Medontidae were still holding their decennial magistracy, in the fourth year of Hippomenes' term of office. ὁ δέ πόλεμος λαμβάνω οὗτος τέλος ἔτος πρῶτος ὁ τέταρτος καί δεκάτη Ὀλυμπιάς ὅς δάσμιος Κορίνθιος νικάω στάδιον Ἀθήνη Μεδοντίδης ὁ ἀρχή ἔτι ἔχω ὁ δεκέτις καί ἔτος ἱππομένω τέταρτος ὁ ἀρχή ἀνύω 0