Pausanias Analysis

Word-level lemma forms extracted for each sentence

Chapter 4.22

PassageSentenceGreekEnglishLemma FormsMissing
4.22.1 1 οἱ δὲ Ἀρκάδες παραυτίκα τε τὴν κατάληψιν ἐπυνθάνοντο τῆς Εἴρας καὶ αὐτίκα τὸν Ἀριστοκράτην ἐκέλευον σφᾶς ἄγειν ὡς ἢ σώσοντας Μεσσηνίους ἢ σὺν αὐτοῖς ἀπολουμένους. The Arcadians soon learned about the capture of Eira, and immediately urged Aristocrates to lead them forth, either to save the Messenians or to perish along with them. ὁ δέ Ἀρκάς παραυτίκα τε ὁ κατάληψις πυνθάνομαι ὁ εἴρα καί αὐτίκα ὁ Ἀριστοκράτης κελεύω σφεῖς ἄγω ὡς ἤ σῴζω Μεσσήνιος ἤ σύν αὐτός ἀπολούω 0
4.22.1 2 ὁ δὲ ἅτε ἐκ τῆς Λακεδαίμονος δεδεγμένος δῶρα, οὔτε ἄγειν ἤθελεν εἰδέναι τε ἔφασκεν οὐδένα ἔτι Μεσσηνίων ὅτῳ καὶ ἀμυνοῦσιν ὄντα ὑπόλοιπον. But he, having accepted bribes from Lacedaemon, refused to lead them, and declared he knew of no Messenians still left surviving to whom they might bring aid. ὁ δέ ἅτε ἐκ ὁ Λακεδαίμων δέχομαι δῶρον οὔτε ἄγω ἐθέλω οἶδα τε φάσκω οὐδείς ἔτι Μεσσήνιος ὅστις καί ἀμύνω εἰμί ὑπόλοιπος 0
4.22.2 1 τότε δὲ ὡς σαφέστερον ᾐσθάνοντο περιόντας καὶ ἐκλείπειν τὴν Εἶραν βεβιασμένους, αὐτοὶ μὲν περὶ τὸ ὄρος σφᾶς τὸ Λύκαιον ἔμελλον ὑποδέξεσθαι, προετοιμασάμενοι καὶ ἐσθῆτα καὶ σιτία, ἄνδρας δὲ τῶν ἐν τέλει πέμπουσι παραμυθεῖσθαί τε τοὺς Μεσσηνίους καὶ ἡγεμόνας ἅμα τῆς πορείας γενέσθαι. Then, when they became more clearly aware that the Messenians were defeated and were abandoning Eira, the Arcadians themselves prepared to welcome them onto Mount Lycaeus, having made ready both clothing and provisions; they sent men of high rank, firstly to encourage the Messenians, and secondly to guide them on their journey. τότε δέ ὡς σαφής αἰσθάνομαι περίειμι καί ἐκλείπω ὁ εἴρω βιάζω αὐτός μέν περί ὁ ὄρος σφεῖς ὁ Λύκαιον μέλλω ὑποδέχομαι προετοιμάζομαι καί ἐσθής καί σίτος ἀνήρ δέ ὁ ἐν τέλος πέμπω παραμυθέομαι τε ὁ Μεσσήνιος καί ἡγεμών ἅμα ὁ πορεία γίγνομαι 0
4.22.2 2 καὶ τοὺς μέν, ὡς ἐς τὸ Λύκαιον ἀνεσώθησαν, ἐξένιζον καὶ τὰ ἄλλα εὐνοϊκῶς περιεῖπον οἱ Ἀρκάδες, κατανέμειν τε ἐς τὰς πόλεις ἤθελον καὶ ἀναδάσασθαι διʼ ἐκείνους τὴν γῆν· When the Messenians reached Lycaeus, the Arcadians received them kindly, welcomed them hospitably, and treated them with friendliness in all other ways; they even wished to distribute them among their various cities and to redivide the land for their sake. καί ὁ μέν ὡς εἰς ὁ Λύκαιον ἀνσῴζω ξενίζω καί ὁ ἄλλος εὐνοϊκῶς περιείπω ὁ Ἀρκάς κατανέμω τε εἰς ὁ πόλις ἐθέλω καί ἀναδάζω διά ἐκεῖνος ὁ γῆ 0
4.22.3 1 Ἀριστομένει δὲ ὅ τε οἶκτος διαρπαζομένης τῆς Εἴρας καὶ τὸ μῖσος τὸ ἐς τοὺς Λακεδαιμονίους βούλευμα παρίστησι τοιόνδε. Pity for the sacking of Eira and hatred against the Lacedaemonians prompted Aristomenes to devise the following plan. Ἀριστομένης δέ ὁ τε οἶκτος διαρπάζω ὁ εἴρα καί ὁ μῖσος ὁ εἰς ὁ Λακεδαιμόνιος βούλευμα παρίστημι τοιόσδε 0
4.22.3 2 πεντακοσίους τῶν Μεσσηνίων, οὓς μάλιστα ἠπίστατο αὑτῶν ἀφειδῶς ἔχοντας, ἀποκρίνας ἀπὸ τοῦ πλήθους, ἤρετο σφᾶς ἐν ἐπηκόῳ τῶν τε ἄλλων Ἀρκάδων καὶ Ἀριστοκράτους, ἅτε ὄντα προδότην οὐκ εἰδώς---ἀνανδρίᾳ γὰρ καὶ ὑπὸ δειλίας φυγεῖν τότε ἤδη Ἀριστοκράτην τῆς μάχης καὶ οὐ διὰ κακίαν οὐδεμίαν ἐδόξαζεν αὐτόν, ὥστε ἐναντίον καὶ τούτου τοὺς πεντακοσίους ἤρετο---, εἰ τιμωροῦντες τῇ πατρίδι ἀποθνήσκειν σὺν αὑτῷ ἐθελήσουσι. Selecting from the entire body of Messenians five hundred whom he knew to be especially heedless of their own lives, Aristomenes asked them in the hearing of the Arcadians and of Aristocrates, whom he did not yet recognize as a traitor—for he supposed that Aristocrates had abandoned the battle merely from cowardice and fear, not suspecting any deeper wickedness, and thus posed the question openly before his eyes to the five hundred—whether they were willing to die with him in vengeance for their country. πεντακόσιοι ὁ Μεσσήνιος ὅς μάλιστα ἐπίσταμαι ἑαυτοῦ ἀφειδῶς ἔχω ἀποκρίνω ἀπό ὁ πλῆθος ἔρομαι σφεῖς ἐν ἐπήκοος ὁ τε ἄλλος Ἀρκάς καί Ἀριστοκράτης ἅτε εἰμί προδότης οὐ οἶδα ἀνανδρία γάρ καί ὑπό δειλία φεύγω τότε ἤδη Ἀριστοκράτης ὁ μάχη καί οὐ διά κακία οὐδείς δοξάζω αὐτός ὥστε ἐναντίος καί οὗτος ὁ πεντακόσιοι ἔρομαι εἰ τιμωρέω ὁ πατρίς ἀποθνῄσκω σύν ἑαυτοῦ ἐθέλω 0
4.22.4 1 φαμένων δὲ ἐθέλειν ἀπεγύμνου τὸ πᾶν, ὡς πάντως τῆς ἐπιούσης ἑσπέρας ἐπὶ τὴν Σπάρτην ἄγειν μέλλοι· Λακεδαιμονίων γὰρ τότε δὴ μάλιστα ἐς τὴν Εἶραν ἀπῆσαν οἱ πολλοί, καὶ ἄλλοι τε ἐπεφοίτων φέροντες καὶ ἄγοντες τὰ Μεσσηνίων. When they declared themselves willing, he stripped the place entirely bare, intending by all means to march on Sparta the following evening, for at that very time most of the Lacedaemonians were away at Eira, and others besides had gone there, carrying off Messenian possessions and prisoners. φαίνω δέ ἐθέλω ἀπεγυμνόω ὁ πᾶς ὡς πάντως ὁ ἐπέρχομαι ἑσπέρα ἐπί ὁ Σπάρτη ἄγω μέλλω Λακεδαιμόνιος γάρ τότε δή μάλιστα εἰς ὁ εἴρω ἄπειμι ὁ πολύς καί ἄλλος τε ἐπιστοιχέω φέρω καί ἄγω ὁ Μεσσήνιος 0
4.22.4 2 "καὶ ἢν μὲν ἑλεῖν τὴν Σπάρτην καὶ κατασχεῖν δυνηθῶμεν", ἔφασκεν ὁ Ἀριστομένης, "ἔστιν ἡμῖν ἀποδόντας Λακεδαιμονίοις τὰ ἐκείνων κομίσασθαι τὰ οἰκεῖα·" Aristomenes said, "If we succeed in capturing Sparta and holding it, we shall recover our own possessions by exchanging them for what belongs to the Lacedaemonians." καί ἐάν μέν αἱρέω ὁ Σπάρτη καί κατέχω δύναμαι φάσκω ὁ Ἀριστομένης εἰμί ἐγώ ἀποδίδωμι Λακεδαιμόνιος ὁ ἐκεῖνος κομίζω ὁ οἰκεῖος 0
4.22.4 3 "ἁμαρτάνοντες δὲ ὁμοῦ ἀποθανούμεθά γε μνήμης καὶ τοῖς ἔπειτα ἄξια ἐργασάμενοι." "But should we fail, we shall at least die together, having achieved deeds worthy of remembrance by posterity." ἁμαρτάνω δέ ὁμοῦ ἀποθνῄσκω γε μνήμη καί ὁ ἔπειτα ἄξιος ἐργάζομαι 0
4.22.5 1 ταῦτα εἰπόντος τῶν Ἀρκάδων ὅσον τριακόσιοι μετέχειν καὶ αὐτοὶ τοῦ τολμήματος ἤθελον. When he had said this, about three hundred of the Arcadians themselves also wished to partake in the daring attempt. οὗτος λέγω ὁ Ἀρκάς ὅσος τριακόσιοι μετέχω καί αὐτός ὁ τόλμημα ἐθέλω 0
4.22.5 2 καὶ τότε μὲν ἐπεῖχον τῆς ἐξόδου, τὰ γὰρ ἱερὰ ἐγίνετο αὐτοῖς οὐ κατὰ γνώμην, τῇ δὲ ἐπιούσῃ τό τε ἀπόρρητον ἔγνωσαν σφῶν τοὺς Λακεδαιμονίους προπεπυσμένους καὶ αὐτοὶ δεύτερον ὑπὸ Ἀριστοκράτους προδεδομένοι· At that time, however, they delayed their departure, for the sacrifices did not prove favorable to them; the following day, they realized that the Lacedaemonians had already learned of their secret plan, and that they had been betrayed yet again by Aristocrates. καί τότε μέν ἔχω ὁ ἔξοδος ὁ γάρ ἱερός γίγνομαι αὐτός οὐ κατά γνώμη ὁ δέ ἐπιοῦσα ὁ τε ἀπόρρητος γιγνώσκω σφεῖς ὁ Λακεδαιμόνιος προπεύω καί αὐτός δεύτερος ὑπό Ἀριστοκράτης προδίδωμι 0
4.22.5 3 τὰ γὰρ τοῦ Ἀριστομένους βουλεύματα αὐτίκα ὁ Ἀριστοκράτης ἐγγράψας βιβλίῳ, καὶ τὸ βιβλίον ἐπιθεὶς τῶν οἰκετῶν ὃν ἠπίστατο ὄντα εὐνούστατον, παρὰ Ἀνάξανδρον ἀπέστελλεν ἐς Σπάρτην. Aristocrates immediately had written down Aristomenes' intentions in a letter, and entrusting the letter to the most trustworthy of his servants, dispatched it to Anaxander at Sparta. ὁ γάρ ὁ Ἀριστομένης βουλεύμα αὐτίκα ὁ Ἀριστοκράτης ἐγγράφω βιβλίον καί ὁ βιβλίον ἐπιτίθημι ὁ οἰκέτης ὅς ἐπίσταμαι εἰμί εὔνουστος παρά Ἀνάξανδρος ἀποστέλλω εἰς Σπάρτη 0
4.22.6 1 ἐπανιόντα δὲ τὸν οἰκέτην λοχῶσιν ἄνδρες τῶν Ἀρκάδων διάφοροι καὶ πρότερον τῷ Ἀριστοκράτει, σχόντες δέ τι καὶ ὕποπτον τότε ἐς αὐτόν. As the servant returned, he was ambushed by certain Arcadian men who had previously been hostile toward Aristocrates and who at that time also held certain suspicions against him. ἔπειμι δέ ὁ οἰκέτης λοχέω ἀνήρ ὁ Ἀρκάς διάφορος καί πρότερον ὁ Ἀριστοκράτης ἔρχομαι δέ τις καί ὕποπτος τότε εἰς αὐτός 0
4.22.6 2 λοχήσαντες δὲ τὸν οἰκέτην ἐπανάγουσιν ἐς τοὺς Ἀρκάδας καὶ ἐπεδείκνυον ἐς τὸν δῆμον τὰ ἀντεπεσταλμένα ἐκ Λακεδαίμονος· Having seized him by ambush, they brought this servant before the Arcadians and publicly revealed to the people the reply sent from Sparta. λοχάω δέ ὁ οἰκέτης ἐπανάγω εἰς ὁ Ἀρκάς καί ἐπιδείκνυμι εἰς ὁ δῆμος ὁ ἀντεπιστέλλω ἐκ Λακεδαίμων 0
4.22.6 3 ἐπέστελλε δὲ ὁ Ἀνάξανδρος, φυγήν τε αὐτῷ τὴν πρότερον ἀπὸ τῆς Μεγάλης τάφρου φάμενος οὐκ ἀνόνητον ἐκ Λακεδαιμονίων γενέσθαι, προσέσεσθαι δέ οἱ χάριν καὶ τῶν ἐν τῷ παρόντι μηνυμάτων. Anaxander had written to Aristocrates, stating that his previous flight from the Great Trench had not been without benefit from the Lacedaemonians, and further promising gratitude for the information he provided at that time. ἐπιστέλλω δέ ὁ Ἀνάξανδρος φυγή τε αὐτός ὁ πρότερον ἀπό ὁ μέγας τάφρος φημί οὐ ἀνόνητος ἐκ Λακεδαιμόνιος γίγνομαι πρόσειμι δέ ὁ χάρις καί ὁ ἐν ὁ παρών μήνυμα 0
4.22.7 1 ὡς δὲ ἀπηγγέλθη ταῦτα ἐς ἅπαντας, αὐτοί τε τὸν Ἀριστοκράτην ἔβαλλον οἱ Ἀρκάδες καὶ τοῖς Μεσσηνίοις διεκελεύοντο· οἱ δὲ ἐς τὸν Ἀριστομένην ἀπέβλεπον. When this news was announced openly, the Arcadians themselves stoned Aristocrates and urged the Messenians to join; but the Messenians looked instead towards Aristomenes. ὡς δέ ἀπαγγέλλω οὗτος εἰς ἅπας αὐτός τε ὁ Ἀριστοκράτης βάλλω ὁ Ἀρκάς καί ὁ Μεσσήνιος διακελεύομαι ὁ δέ εἰς ὁ Ἀριστομένης ἀποβλέπω 0
4.22.7 2 καὶ ὁ μὲν ἐς τὴν γῆν ἀφορῶν ἔκλαιεν· Aristomenes, gazing down at the ground, wept. καί ὁ μέν εἰς ὁ γῆ ὁράω κλαίω 0
4.22.7 3 τὸν δὲ Ἀριστοκράτην οἱ Ἀρκάδες καταλιθώσαντες τὸν μὲν τῶν ὅρων ἐκτὸς ἐκβάλλουσιν ἄταφον, στήλην δὲ ἀνέθεσαν ἐς τὸ τέμενος τοῦ Λυκαίου λέγουσαν πάντως ὁ χρόνος εὗρε δίκην ἀδίκῳ βασιλῆι, εὗρε δὲ Μεσσήνης σὺν Διὶ τὸν προδότην ῥηιδίως. After stoning Aristocrates to death, the Arcadians cast him beyond their borders without burial. ὁ δέ Ἀριστοκράτης ὁ Ἀρκάς καταλιθόω ὁ μέν ὁ ὅρος ἐκτός ἐκβάλλω ἄταφος στήλη δέ ἀνατίθημι εἰς ὁ τέμενος ὁ λυκαῖος λέγω πάντως ὁ χρόνος εὑρίσκω δίκη ἄδικος βασιλεύς εὑρίσκω δέ Μεσσήνη σύν Ζεύς ὁ προδότης ῥᾳδίως 0
4.22.7 4 χαλεπὸν δὲ λαθεῖν θεὸν ἄνδρʼ ἐπίορκον. In the precinct of Zeus Lycaeus, they erected a stele with this inscription: χαλεπός δέ λανθάνω θεός ἀνήρ ἐπίορκος 0
4.22.7 5 χαῖρε Ζεῦ βασιλεῦ, καὶ σάω Ἀρκαδίαν. "In time, justice found out the unrighteous king; And swiftly, aided by Zeus, Messene discovered the traitor." χαίρω ζεύς βασιλεύω καί σάω Ἀρκαδία 0