Pausanias Analysis

Word-level lemma forms extracted for each sentence

Chapter 4.8

PassageSentenceGreekEnglishLemma FormsMissing
4.8.1 1 τοιαῦτα μὲν ὁ Εὐφαὴς εἶπεν· Such were the words spoken by Euphaes. τοιοῦτος μέν ὁ εὐφαής εἶπον 0
4.8.1 2 ἐπεὶ δὲ ἑκατέροις ἐσήμηναν οἱ ἡγεμόνες, Μεσσήνιοι μὲν δρόμῳ τε ἐς τοὺς Λακεδαιμονίους ἐχρῶντο καὶ ἀφειδῶς αὑτῶν εἶχον ἅτε ἄνθρωποι θανατῶντες ὑπὸ τοῦ θυμοῦ, καὶ αὐτὸς ἕκαστος πρῶτος ἔσπευδεν ἄρξαι μάχης· And when the commanders gave the signal to each side, the Messenians charged running against the Lacedaemonians, fighting recklessly and sparing themselves not at all; for being men driven to death by rage, each man individually strove eagerly to be the first to start the battle. ἐπεί δέ ἑκάτερος σημαίνω ὁ ἡγεμών Μεσσήνιοι μέν δρόμος τε εἰς ὁ Λακεδαιμόνιος χράομαι καί ἀφειδῶς ἑαυτοῦ ἔχω ἅτε ἄνθρωπος θνῄσκω ὑπό ὁ θυμός καί αὐτός ἕκαστος πρῶτος σπεύδω ἄρχω μάχη 0
4.8.1 3 ἀντεπῄεσαν δὲ καὶ οἱ Λακεδαιμόνιοι σπουδῇ καὶ οὗτοι, πρόνοιαν δὲ ὅμως ἐποιοῦντο μὴ διαλυθῆναί σφισι τὴν τάξιν. The Lacedaemonians also advanced swiftly against them, yet mindful nevertheless to maintain their formation intact. ἀντεπείγω δέ καί ὁ Λακεδαιμόνιος σπουδή καί οὗτος πρόνοια δέ ὅμως ποιέω μή διαλύω σφεῖς ὁ τάξις 0
4.8.2 1 ὡς δὲ πλησίον ἐγίνοντο, ἀπειλαῖς ἐχρῶντο τῶν τε ὅπλων τῇ κινήσει καὶ ἐνορῶντες ἐς ἀλλήλους δεινόν· As soon as they drew close, they began to threaten each other, brandishing their weapons and looking fiercely into each other's eyes. ὡς δέ πλησίον γίγνομαι ἀπειλή χράομαι ὁ τε ὅπλον ὁ κίνησις καί ὁράω εἰς ἀλλήλων δεινός 0
4.8.2 2 ἔς τε λοιδορίας προήγοντο οἱ μὲν οἰκέτας αὑτῶν ἤδη τοὺς Μεσσηνίους καὶ οὐδὲν ἐλευθερωτέρους ἀποκαλοῦντες τῶν εἱλώτων, οἱ δὲ ἐκείνους τῷ τε ἐγχειρήματι ἀνοσίους, ἐπεὶ πλεονεξίας ἕνεκα ἐπὶ ἄνδρας συγγενεῖς ἐπίασι, καὶ θεῶν ἀσεβεῖς ὅσοι Δωριεῦσι πατρῷοι, τῶν τε ἄλλων καὶ μάλιστα Ἡρακλέους. Then they fell to mutual vilification: the Spartans calling the Messenians their slaves already, claiming they had no more freedom than helots, while the Messenians in turn accused their opponents of impiety in their undertaking, because motivated by greed they attacked men of their own kin, and of disrespect toward those gods who were ancestral to all Dorians, especially toward Heracles. εἰς τε λοιδορία προάγω ὁ μέν οἰκέτης ἑαυτοῦ ἤδη ὁ Μεσσήνιος καί οὐδέν ἐλευθερόω ἀποκαλέω ὁ ἑλίσσω ὁ δέ ἐκεῖνος ὁ τε ἐγχείρημα ἀνόσιος ἐπεί πλεονεξία ἕνεκα ἐπί ἀνήρ συγγενής ἐπιάζω καί θεός ἀσεβής ὅσος Δωριεύς πατρῷος ὁ τε ἄλλος καί μάλιστα Ἡρακλῆς 0
4.8.2 3 ἤδη τε ὁμοῦ τοῖς ὀνείδεσι καὶ ἔργων ἥπτοντο, ἀθρόοι τε πρὸς ἀθρόους ὠθισμῷ χρώμενοι μάλιστα οἱ Λακεδαιμόνιοι καὶ ἀνὴρ ἀνδρὶ ἐπιόντες. After these mutual taunts, they came at last to blows, the Spartans especially fighting in dense formations and engaging each man face-to-face against his enemy. ἤδη τε ὁμοῦ ὁ ὄνειδος καί ἔργον ἅπτομαι ἀθρόος τε πρός ἀθρόος ὠθισμός χράομαι μάλιστα ὁ Λακεδαιμόνιος καί ἀνήρ ἀνήρ ἔπειμι 0
4.8.3 1 τέχνῃ μὲν οὖν ἐς τὰ πολεμικὰ ὁμοῦ καὶ μελέτῃ πολὺ οἱ Λακεδαιμόνιοι προέσχον, πρὸς δὲ καὶ τῷ πλήθει· Now the Lacedaemonians surpassed their opponents considerably through their skill and experience in warfare, and also through sheer numbers. τέχνη μέν οὖν εἰς ὁ πολεμικός ὁμοῦ καί μελέτη πολύς ὁ Λακεδαιμόνιος προέχω πρός δέ καί ὁ πλῆθος 0
4.8.3 2 τούς τε γὰρ περιοίκους ὑπηκόους ἤδη καὶ συνακολουθοῦντας εἶχον Ἀσιναῖοί τε καὶ οἱ Δρύοπες γενεᾷ πρότερον ὑπὸ Ἀργείων ἐκ τῆς σφετέρας ἀνεστηκότες καὶ ἥκοντες ἐς τὴν Λακεδαίμονα ἱκέται κατʼ ἀνάγκην συνεστρατεύοντο· For they already possessed Perioikoi as subjects and followers; besides, the Asinaeans and the Dryopes, who a generation earlier had been driven from their homeland by the Argives and had come as suppliants to Lacedaemon, had no choice but to join them in their military expeditions. ὁ τε γάρ περίοικος ὑπήκοος ἤδη καί συνακολουθέω ἔχω Ἀσιναῖος τε καί ὁ δρύοπες γενεά πρότερον ὑπό Ἀργεῖος ἐκ ὁ σφέτερος ἀνίστημι καί ἥκω εἰς ὁ Λακεδαίμων ἱκέτης κατά ἀνάγκη συστρατεύομαι 0
4.8.3 3 πρὸς δὲ τοὺς ψιλοὺς τῶν Μεσσηνίων τοξότας Κρῆτας ἐπήγοντο μισθωτούς. In addition to these, they hired Cretan archers as mercenaries against the light-armed troops of the Messenians. πρός δέ ὁ ψιλός ὁ Μεσσήνιος τοξότης Κρῆς ἐπείγω μισθωτός 0
4.8.4 1 Μεσσηνίοις δὲ †ἐς ἅπαντα ἐς τὸ ἴσον ἥ τε ἀπόνοια καὶ τὸ ἐς τὸν θάνατον εὔθυμον· But among the Messenians, a reckless courage and a cheerful resolve facing death attended them universally in equal measure. Μεσσήνιος δέ εἰς ἅπας εἰς ὁ ἴσος ὅς τε ἀπόνοια καί ὁ εἰς ὁ θάνατος εὔθυμος 0
4.8.4 2 καὶ ὁπόσα μὲν πάσχοιεν, ἀναγκαῖα μᾶλλον τοῖς πατρίδα σεμνύνουσιν ἢ δεινὰ ἐνόμιζον, ἃ δὲ ἔδρων, αὐτοί τε ἡγοῦντο εἰργάσθαι μειζόνως καὶ τοῖς Λακεδαιμονίοις συμβαίνειν χαλεπώτερα. Whatever hardships they suffered, they regarded rather as obligations befitting those who honored their homeland, not as grievous calamities; and as for the deeds they performed, they themselves considered these achievements even greater while being yet more distressing to the Lacedaemonians. καί ὁπόσος μέν πάσχω ἀναγκαῖος μᾶλλον ὁ πατρίς σεμνύνω ἤ δεινός νομίζω ὅς δέ δράω αὐτός τε ἡγέομαι ἐργάζομαι μείζων καί ὁ Λακεδαιμόνιος συμβαίνω χαλεπός 0
4.8.4 3 καὶ οἱ μὲν αὐτῶν προεκπηδῶντες τῆς τάξεως τολμήματα λαμπρὰ ἀπεδείκνυντο, τοῖς δὲ καὶ ἐπικαίρως τετρωμένοις καὶ ἐμπνέουσιν ὀλίγον ὅμως ἡ ἀπόνοια ἤκμαζε. Some among them, rushing forward ahead of their ranks, displayed brilliant acts of bravery, and even among those critically wounded at the decisive moment, who scarcely still drew breath, their resolute defiance continued to flourish. καί ὁ μέν αὐτός προεκπηδάω ὁ τάξις τόλμημα λαμπρός ἀποδείκνυμι ὁ δέ καί ἐπικαίρως τιτρώσκω καί ἐμπνέω ὀλίγος ὅμως ὁ ἀπόνοια ἀκμάζω 0
4.8.5 1 παρακλήσεις τε ἐγίνοντο, καὶ οἱ μὲν ζῶντες καὶ ἔτι ἄτρωτοι τοὺς τραυματίας παρώξυνον, πρὶν ἢ τὴν ἐσχάτην τινὶ ἐφεστηκέναι μοῖραν, ἀντιδράσαντα ὅ τι καὶ δύναιτο σὺν ἡδονῇ δέχεσθαι τὸ πεπρωμένον· Encouragements were given; those still alive and as yet unwounded urged the wounded, before a final fate overtook them, to endure bravely and to confront their destiny with pleasure, resisting as far as their strength might allow. παράκλησις τε γίγνομαι καί ὁ μέν ζάω καί ἔτι ἄτρωτος ὁ τραυματίας παροξύνω πρίν ἤ ὁ ἔσχατος τις ἐφεστήκω μοῖρα ἀντιδράω ὁ τις καί δύναμαι σύν ἡδονή δέχομαι ὁ πεπρωμένος 0
4.8.5 2 οἱ δὲ ὁπότε αἴσθοιντο οἱ τραυματίαι τὴν ἰσχὺν σφᾶς ὑπολείπουσαν καὶ τὸ πνεῦμα οὐ παραμένον, διεκελεύοντο τοῖς ἀτρῶσι μὴ χείρονας ἢ αὐτοὶ γίνεσθαι μηδὲ ἐς ἀνωφελὲς τῇ πατρίδι καὶ τὴν ἐκείνων τελευτὴν καταστῆσαι. On their side, the wounded, whenever they perceived their strength failing and their breath slipping away, commanded the unwounded not to show themselves inferior, nor to render their deaths useless to their country. ὁ δέ ὁπότε αἰσθάνομαι ὁ τραυματίας ὁ ἰσχύς σφεῖς ὑπολείπω καί ὁ πνεῦμα οὐ παραμένω διακελεύομαι ὁ ἀτρώς μή χείρων ἤ αὐτός γίγνομαι μηδέ εἰς ἀνωφελής ὁ πατρίς καί ὁ ἐκεῖνος τελευτή καθίστημι 0
4.8.6 1 Λακεδαιμόνιοι δὲ προτροπῇ μὲν ἐς ἀλλήλους τῇ δεήσει οὐκ ἐχρῶντο καὶ ἐς τὰ παράδοξα τῶν τολμημάτων οὐ κατὰ ταὐτὰ ἑτοίμως τοῖς Μεσσηνίοις εἶχον· The Lacedaemonians did not require urgent exhortations among themselves, nor did they equal the Messenians in readiness for undertaking extraordinary deeds. Λακεδαιμόνιος δέ προτροπή μέν εἰς ἀλλήλων ὁ δέω οὐ χράομαι καί εἰς ὁ παράδοξος ὁ τόλμημα οὐ κατά αὐτός ἑτοίμως ὁ Μεσσήνιος ἔχω 0
4.8.6 2 ἅτε δὲ εὐθὺς ἐκ παίδων τὰ πολεμικὰ ἐπιστάμενοι, βαθυτέρᾳ τε τῇ φάλαγγι ἐχρῶντο καὶ τοὺς Μεσσηνίους ἤλπιζον οὔτε χρόνον τὸν ἴσον καρτερήσειν ἀντιτεταγμένους οὔτε πρὸς τὸν ἐν τοῖς ὅπλοις κάματον ἢ τὰ τραύματα ἀνθέξειν. Yet, being trained in warfare from childhood, they employed a deeper phalanx formation, and expected that the Messenians would neither endure long holding their ground against them nor withstand the fatigue or wounds sustained in combat. ἅτε δέ εὐθύς ἐκ παῖς ὁ πολεμικός ἐπίσταμαι βαθύς τε ὁ φάλαγξ χράομαι καί ὁ Μεσσήνιος ἐλπίζω οὔτε χρόνος ὁ ἴσος καρτερέω ἀντιτάσσω οὔτε πρός ὁ ἐν ὁ ὅπλον κάματος ἤ ὁ τραῦμα ἀνθέχω 0
4.8.7 1 ἴδια μὲν τοιαῦτα ἐν ἑκατέρῳ τῷ στρατεύματι ἔς τε τὰ ἔργα ἦν καὶ ἐς τὰς γνώμας τῶν μαχομένων, κοινὰ δὲ ἀπʼ ἀμφοτέρων· Such were the peculiar circumstances in each army regarding both the deeds accomplished and the attitudes of those fighting, and there were also factors common to both sides. ἴδιος μέν τοιοῦτος ἐν ἑκάτερος ὁ στράτευμα εἰς τε ὁ ἔργον εἰμί καί εἰς ὁ γνώμη ὁ μάχομαι κοινός δέ ἀπό ἀμφότεροι 0
4.8.7 2 οὔτε γὰρ ἱκεσίαις οἱ φονευόμενοι καὶ χρημάτων ὑποσχέσεσιν ἐχρῶντο, τάχα μέν που μὴ πείσειν διὰ τὸ ἔχθος ἀπεγνωκότες, τὸ δὲ πλεῖστον ἀπαξιοῦντες ὡς οὐ τὰ πρότερά γε κακιοῦσιν· On the one hand, those being slain neither resorted to supplications nor offered promises of money, either despairing perhaps of convincing their opponents due to mutual hatred, or for the most part thinking it unworthy, believing they had not behaved worse than their adversaries in earlier situations. οὔτε γάρ ἱκεσία ὁ φονεύω καί χρῆμα ὑπόσχεσις χράομαι τάχα μέν πού μή πείθω διά ὁ ἔχθος ἀπεγινώσκω ὁ δέ πλεῖστος ἀπαξιόω ὡς οὐ ὁ πρότερος γε κακίω 0
4.8.7 3 οἵ τε ἀποκτείνοντες ἀπείχοντο καὶ αὐχήματος ὁμοίως καὶ ὀνειδῶν, οὐκ ἔχοντές πω βεβαίαν οὐδέτεροι τὴν ἐλπίδα εἰ κρατήσουσι. On the other hand, those doing the killing refrained equally from boasting and insults, since neither side yet possessed secure hope of victory. ὁ τε ἀποκτείνω ἀπέχω καί αὐχμή ὁμοίως καί ὀνειδός οὐ ἔχοντες πω βέβαιος οὐδέτερος ὁ ἐλπίς εἰ κρατέω 0
4.8.7 4 παραδοξότατα δὲ ἀπέθνησκον οἱ τῶν κειμένων σκυλεύειν τινὰ ἐπιχειροῦντες· ἢ γὰρ τοῦ σώματος γυμνόν τι ὑποφήναντες ἠκοντίζοντο καὶ ἐτύπτοντο οὐ προορώμενοι διὰ τὴν ἐν τῷ παρόντι ἀσχολίαν, ἢ καὶ ὑπὸ τῶν σκυλευομένων ἔτι ἐμπνεόντων διεφθείροντο. Most remarkable was the manner in which those who attempted to strip the bodies of the fallen met their deaths: either they exposed some unprotected part of their bodies and were struck by spears or projectiles, as they did not foresee danger due to immediate preoccupation, or they were even killed by those whom they were stripping, who were still breathing. παράδοξος δέ ἀποθνῄσκω ὁ ὁ κεῖμαι σκυλεύω τις ἐπιχειρέω ἤ γάρ ὁ σῶμα γυμνός τις ὑποφαίνω ἀκοντίζομαι καί τύπτω οὐ προοράω διά ὁ ἐν ὁ παρών ἀσχολία ἤ καί ὑπό ὁ σκυλεύω ἔτι ἐμπνέω διαφθείρω 0
4.8.8 1 ἐμάχοντο δὲ καὶ οἱ βασιλεῖς ἀξίως λόγου, Θεόπομπος δὲ καὶ ἀκρατέστερον ὥρμητο ὡς αὐτὸν ἀποκτενῶν Εὐφαῆ. The kings fought also with a valor worthy of mention, and Theopompus, engaging with excessive fury, aimed directly at killing Euphaes. μάχομαι δέ καί ὁ βασιλεύς ἀξίως λόγος Θεόπομπος δέ καί ἀκρατέστερος ὁρμάω ὡς αὐτός ἀποκτείνω εὐφαής 0
4.8.8 2 Εὐφαὴς δὲ ὁρῶν ἐπιόντα εἶπεν ἄρα πρὸς τὸν Ἄντανδρον οὐδὲν εἶναι τὰ Θεοπόμπου διάφορα ἢ ὅσα ὁ πρόγονος αὐτοῦ Πολυνείκης ἐτόλμησε· Πολυνείκην τε γὰρ στρατιὰν ἐπὶ τὴν πατρίδα ἀγαγόντα ἐξ Ἄργους ἀποκτεῖναι τὸν ἀδελφὸν αὐτοχειρὶ καὶ ἀποθανεῖν ὑπὸ ἐκείνου, Θεόπομπόν τε ἐθέλειν ἐς τὸ ἴσον καταστῆσαι μιάσματος τοῖς ἀπὸ Λαΐου καὶ Οἰδίποδος τὸ Ἡρακλειδῶν γένος· οὐ μέντοι χαίροντά γε ἀπὸ τῆς μάχης διακριθήσεσθαι. Euphaes, seeing him advancing, remarked then to Antander that the conduct of Theopompus differed in nothing from all that his ancestor Polynices had braved; for Polynices had led an army from Argos against his fatherland, had slain his brother by his own hand and himself had perished at his brother’s hand. εὐφαής δέ ὁράω ἔπειμι εἶπον ἄρα πρός ὁ Ἄντανδρος οὐδέν εἰμί ὁ Θεόπομπος διάφορος ἤ ὅσος ὁ πρόγονος αὐτός Πολυνείκης τολμάω Πολυνείκης τε γάρ στρατιά ἐπί ὁ πατρίς ἀγάγω ἐκ Ἄργος ἀποκτείνω ὁ ἀδελφός αὐτόχειρ καί ἀποθνῄσκω ὑπό ἐκεῖνος θεόπομπος τε ἐθέλω εἰς ὁ ἴσος καθίστημι μίασμα ὁ ἀπό λαῖος καί Οἰδίπους ὁ Ἡρακλείδης γένος οὐ μέντοι χαίρω γε ἀπό ὁ μάχη διακρίνω 0
4.8.8 3 τοιαῦτα ἐπιλέγων ἀντεπῄει καὶ οὗτος. In the same way, said Euphaes, Theopompus wished to involve in equal pollution with the descendants of Laius and Oedipus the race of the Heracleidae. τοιοῦτος ἐπιλέγω ἀντεπείγω καί οὗτος 0
4.8.9 1 ἐνταῦθα ἥ τε πᾶσα μάχη κεκμηκότων ὅμως ἐς τὸ ἀκμαιότατον αὖθις ἤρθη, καὶ τοῖς τε σώμασιν ἀνερρώννυντο καὶ τὸ ἀφειδὲς ἐς τὸν θάνατον παρʼ ἀμφοτέρων ηὐξάνετο, ὥστε εἰκάσαι ἄν τις τοῦ ἔργου τότε σφᾶς πρῶτον ἅπτεσθαι. At this point, although exhausted, the whole battle once again rose to its highest intensity; their strength returned to their bodies, and their mutual disregard of death grew ever greater, so that one might suppose they were just beginning the conflict. ἐνταῦθα ὅς τε πᾶς μάχη κάμνω ὅμως εἰς ὁ ἀκμαῖος αὖθις αἴρω καί ὁ τε σῶμα ἀναρρώννυμι καί ὁ ἀφειδής εἰς ὁ θάνατος παρά ἀμφότεροι αὐξάνω ὥστε εἰκάζω ἄν τις ὁ ἔργον τότε σφεῖς πρῶτος ἅπτομαι 0
4.8.9 2 τέλος δὲ οἱ περὶ τὸν Εὐφαῆ τῆς τε ἀπονοίας τῷ ὑπερβάλλοντι μανίας ὄντες ἐγγύτατα καὶ ὑπʼ ἀνδραγαθίας---πᾶν γὰρ δὴ τὸ περὶ τὸν βασιλέα οἱ λογάδες τῶν Μεσσηνίων ἦσαν---βιάζονται τοὺς ἀντιτεταγμένους· Finally, Euphaes and his men, driven closest to madness by their extraordinary desperation and courage—for all those around the king were the elite of the Messenians—overpowered the opposing ranks. τέλος δέ ὁ περί ὁ εὐφαής ὁ τε ἀπόνοια ὁ ὑπερβάλλω μανία εἰμί ἐγγύτατα καί ὑπό ἀνδραγαθία πᾶς γάρ δή ὁ περί ὁ βασιλεύς ὁ λογάς ὁ Μεσσήνιος εἰμί βιάζω ὁ ἀντιτάσσω 0
4.8.9 3 καὶ αὐτόν τε Θεόπομπον ἀπώσαντο καὶ Λακεδαιμονίων τοὺς καθʼ αὑτοὺς ἐτρέψαντο. They repulsed Theopompus himself and routed the Lacedaemonians facing them. καί αὐτός τε Θεόπομπος ἀπώνυμι καί Λακεδαιμόνιος ὁ κατά ἑαυτοῦ τρέπω 0
4.8.10 1 τὸ δὲ ἕτερον κέρας τοῖς Μεσσηνίοις ἐταλαιπώρει. But the other wing of the Messenians was suffering severe hardship. ὁ δέ ἕτερος κέρας ὁ Μεσσήνιος ταλαιπωρέω 0
4.8.10 2 Πυθάρατός τε γὰρ ὁ στρατηγὸς ἐτεθνήκει καὶ αὐτοὶ διὰ τὴν ἀναρχίαν ἀτακτότερον καὶ θορυβωδέστερον ἐμάχοντο, For their general, Pytharatos, had fallen, and they themselves fought with greater disorder and confusion owing to their lack of leadership. πυθάρατος τε γάρ ὁ στρατηγός τεθνήκω καί αὐτός διά ὁ ἀναρχία ἀτακτότερος καί θορυβώδης μάχομαι 0
4.8.10 3 οὐ μέντοι ἀθύμως εἶχον οὐδʼ οὗτοι. Nevertheless, even these did not lose heart. οὐ μέντοι ἀθύμως ἔχω οὐδέ οὗτος 0
4.8.10 4 φεύγουσι δὲ οὔτε τοῖς Μεσσηνίοις ὁ Πολύδωρος οὔτε οἱ περὶ τὸν Εὐφαῆ τοῖς Λακεδαιμονίοις ἠκολούθησαν· Neither did Polydorus pursue the fleeing Messenians, nor did Euphaes and his men follow up against the Spartans. φεύγω δέ οὔτε ὁ Μεσσήνιος ὁ Πολύδωρος οὔτε ὁ περί ὁ εὐφαής ὁ Λακεδαιμόνιος ἀκολουθέω 0
4.8.10 5 Εὐφαεῖ γὰρ καὶ τοῖς περὶ αὐτὸν αἱρετώτερα ἐφαίνετο ἀμύνειν τοῖς ἡττωμένοις---οὐ μέντοι Πολυδώρῳ γὲ οὐδὲ τοῖς περὶ αὐτὸν συμμίσγουσιν, ἐν σκότῳ γὰρ ἤδη τὰ γινόμενα ἦν--- For Euphaes and his followers judged it preferable to aid those of their comrades who had been worsted—yet they did not manage to join Polydorus and his men, since by this time the events were taking place in darkness. εὐφαής γάρ καί ὁ περί αὐτός αἱρετός φαίνω ἀμύνω ὁ ἡττάω οὐ μέντοι Πολυδώρη γε οὐδέ ὁ περί αὐτός συμμίσγω ἐν σκότος γάρ ἤδη ὁ γίγνομαι εἰμί 0
4.8.11 1 καὶ τοὺς Λακεδαιμονίους ἅμα εἶργε μὴ πρόσω τοῖς ἀποχωροῦσιν ἐπακολουθεῖν οὐχ ἥκιστα καὶ ἡ ἀπειρία τῶν τόπων. And what prevented the Lacedaemonians particularly from pursuing further those who retreated was their unfamiliarity with the region. καί ὁ Λακεδαιμόνιος ἅμα εἴργω μή πρόσω ὁ ἀποχωρέω ἐπακολουθέω οὐ ἥκιστα καί ὁ ἀπειρία ὁ τόπος 0
4.8.11 2 ἦν δὲ αὐτοῖς καὶ ἄλλως πάτριον σχολαιοτέρας τὰς διώξεις ποιεῖσθαι, μὴ διαλῦσαι τὴν τάξιν πλείονα ἔχοντας πρόνοιαν ἤ τινα ἀποκτεῖναι φεύγοντα. Moreover, it was their ancestral custom in any case to carry out pursuits rather slowly, believing it more important to preserve their formation than to kill a fleeing enemy. εἰμί δέ αὐτός καί ἄλλως πάτριος σχολαίτερος ὁ διώκω ποιέω μή διαλύω ὁ τάξις πλείων ἔχω πρόνοια ἦ τις ἀποκτείνω φεύγω 0
4.8.11 3 τὰ δὲ μέσα ἀμφοτέροις, ᾗ Λακεδαιμονίων ὁ Εὐρυλέων, Μεσσηνίοις δὲ Κλέοννις ἡγεῖτο, ἰσοπαλῶς μὲν ἠγωνίζοντο, διέλυσε δὲ ἀπʼ ἀλλήλων καὶ τούτους ἐπελθοῦσα ἡ νύξ. As for the central divisions on both sides, where Euryleon commanded the Lacedaemonians and Cleonnis the Messenians, they fought on equal terms, until night came upon them and separated these forces as well. ὁ δέ μέσος ἀμφότερος ὅς Λακεδαιμόνιος ὁ εὐρυλέων Μεσσήνιος δέ Κλέωννις ἡγέομαι ἰσοπαλής μέν ἀγωνίζομαι διαλύω δέ ἀπό ἀλλήλων καί οὗτος ἔπειμι ὁ νύξ 0
4.8.12 1 ταύτην τὴν μάχην παρὰ ἀμφοτέρων ἢ μόνα ἢ μάλιστα ἐμαχέσαντο τὰ ὁπλιτικά. In this battle chiefly, or rather entirely, the heavy infantry fought for both sides. οὗτος ὁ μάχη παρά ἀμφότεροι ἤ μόνος ἤ μάλιστα μάχομαι ὁ ὁπλιτικός 0
4.8.12 2 οἱ δὲ ἐπὶ τῶν ἵππων ὀλίγοι τε ἦσαν καὶ οὐδὲν ὥστε καὶ μνημονευθῆναι διεπράξαντο· οὐ γάρ τοι ἀγαθοὶ τότε ἱππεύειν ἦσαν οἱ Πελοποννήσιοι. The horsemen were few and accomplished nothing worthy even of mention; indeed, the Peloponnesians were at that time not particularly skilled at horsemanship. ὁ δέ ἐπί ὁ ἵππος ὀλίγος τε εἰμί καί οὐδέν ὥστε καί μνημονεύω διαπράττω οὐ γάρ τοί ἀγαθός τότε ἱππεύω εἰμί ὁ Πελοποννήσιος 0
4.8.12 3 τῶν δὲ Μεσσηνίων οἱ ψιλοὶ καὶ οἱ παρὰ Λακεδαιμονίοις Κρῆτες οὐδὲ συνέμιξαν ἀρχήν· τῷ γὰρ πεζῷ τῷ σφετέρῳ κατὰ τρόπον ἔτι ἑκάτεροι τὸν ἀρχαῖον ἐπετάχθησαν. The Messenian light-armed troops and the Cretans in the Lacedaemonian service did not even engage at all; each group was appointed in the traditional manner to support the regular infantry formation on their respective sides. ὁ δέ Μεσσήνιος ὁ ψιλός καί ὁ παρά Λακεδαιμόνιος Κρῆς οὐδέ συμμίγνυμι ἀρχή ὁ γάρ πεζός ὁ σφέτερος κατά τρόπος ἔτι ἑκάτερος ὁ ἀρχαῖος ἐπιτάσσω 0
4.8.13 1 ἐς δὲ τὴν ἐπιοῦσαν μάχης μὲν οὐδέτεροι διενοοῦντο ἄρχειν οὐδὲ ἱστάναι πρότεροι τρόπαιον. On the following day, neither side had intended to begin fighting or to be the first to erect a trophy. εἰς δέ ὁ ἐπιοῦσα μάχη μέν οὐδέτερος διανοέομαι ἄρχω οὐδέ ἵστημι πρότερος τρόπαιον 0
4.8.13 2 προϊούσης δὲ τῆς ἡμέρας ὑπὲρ ἀναιρέσεως τῶν νεκρῶν ἐπεκηρυκεύοντο, καὶ ἐπειδὴ παρὰ ἀμφοτέρων συνεχωρήθη, θάψειν ἔμελλον ἤδη τὸ ἐντεῦθεν. As the day went on, envoys were sent to arrange the recovery of the dead, and when both parties agreed to this, they were now ready to proceed with burial thereafter. πρόειμι δέ ὁ ἡμέρα ὑπέρ ἀναίρεσις ὁ νεκρός ἐπεκηρυκεύομαι καί ἐπειδή παρά ἀμφότεροι συγχωρέω θάπτω μέλλω ἤδη ὁ ἐντεῦθεν 0