Pausanias Analysis

Word-level lemma forms extracted for each sentence

Chapter 9.13

PassageSentenceGreekEnglishLemma FormsMissing
9.13.1 1 τῷ δʼ Ἐπαμινώνδᾳ τὰ μὲν τῶν προγόνων ὑπῆρχεν ἐς γένους δόξαν, ὁ δέ οἱ πατὴρ χρημάτων ἕνεκα μέσου ἀνδρὸς ἀπέδει Θηβαίου· Epaminondas inherited from his ancestors renown of lineage, though his father's limited financial means placed him within the middle rank of Theban society. ὁ δέ Ἐπαμεινώνδας ὁ μέν ὁ πρόγονος ὑπάρχω εἰς γένος δόξα ὁ δέ ὁ πατήρ χρῆμα ἕνεκα μέσος ἀνήρ ἀπέδει Θηβαῖος 1
9.13.1 2 διδάγματα δὲ αὐτοῖς τά τε ἐπιχώρια ἔμαθεν ἐς τὸ ἀκριβέστατον καὶ ὡς ἤδη μειράκιον ἦν ἐφοίτησεν ὡς Λῦσιν, ἄνδρα γένος μὲν Ταραντῖνον, ἐπιστάμενον δὲ τοὺς Πυθαγόρου τοῦ Σαμίου λόγους. His education included meticulous mastery of the customary native subjects, and when he was already a youth he studied under Lysis, a man who was by birth from Tarentum and knowledgeable in the doctrines of Pythagoras of Samos. διδάγματα δέ αὐτός ὁ τε ἐπιχώριος μανθάνω εἰς ὁ ἀκριβής καί ὡς ἤδη μειράκιον εἰμί φοιτάω ὡς Λῦσιν ἀνήρ γένος μέν Ταραντῖνον ἐπίσταμαι δέ ὁ Πυθαγόρας ὁ Σάμιος λόγος 3
9.13.1 3 λέγεται δὲ ὁ Ἐπαμινώνδας, ἡνίκα ἐπολέμουν Λακεδαιμόνιοι Μαντινεῦσι, πεμφθῆναι σὺν ἄλλοις ἀνδράσιν ἐκ Θηβῶν Λακεδαιμονίοις ἐπαμύνειν· It is said that when the Lacedaemonians were at war with the Mantineans, Epaminondas was sent along with other men from Thebes to assist the Lacedaemonians. λέγω δέ ὁ Ἐπαμεινώνδας ἡνίκα πολεμέω Λακεδαιμόνιος Μαντινεύς πέμπω σύν ἄλλος ἀνήρ ἐκ Θῆβαι Λακεδαιμόνιος ἐπαμύνειν 1
9.13.1 4 ἔχοντα δὲ τραύματα ἐν τῇ μάχῃ Πελοπίδαν ἐξέσωσεν ἐς ἅπαν ἀφικόμενος κινδύνου. During the battle, he himself sustained wounds, yet saved Pelopidas, who had been injured, rescuing him at the utmost risk to his own life. ἔχω δέ τραῦμα ἐν ὁ μάχη Πελοπίδαν ἐξέσωσεν εἰς ἅπας ἀφικνέομαι κίνδυνος 2
9.13.2 1 χρόνῳ δὲ ὕστερον κατὰ πρεσβείαν ἐς Σπάρτην ἥκοντα Ἐπαμινώνδαν, ὅτε Λακεδαιμόνιοι συντίθεσθαι τοῖς Ἕλλησιν ἔφασαν εἰρήνην τὴν ἐπὶ Ἀνταλκίδου καλουμένην. Some time afterward, Epaminondas arrived in Sparta on an embassy, when the Lacedaemonians said that they were ready to make peace with the Greeks on terms known as the peace of Antalcidas. χρόνος δέ ὕστερον κατά πρεσβεία εἰς Σπάρτη ἥκω Ἐπαμεινώνδας ὅτε Λακεδαιμόνιος συντίθημι ὁ Ἕλλην φημί εἰρήνη ὁ ἐπί Ἀνταλκίδου καλέω 1
9.13.2 2 τηνικαῦτα Ἐπαμινώνδαν ἤρετο Ἀγησίλαος, εἰ κατὰ πόλιν ὀμνύναι Βοιωτοὺς ἐάσουσιν ὑπὲρ τῆς εἰρήνης· At this time Agesilaus asked Epaminondas whether the Thebans would allow the oath concerning the peace to be sworn on a city-by-city basis. τηνικαῦτα Ἐπαμεινώνδας ἔρομαι Ἀγησίλαος εἰ κατά πόλις ὀμνύναι Βοιωτός ἐάσουσιν ὑπέρ ὁ εἰρήνη 2
9.13.2 3 οὐ πρότερόν γε ἔφασεν ὦ Σπαρτιᾶται, πρὶν ἢ καὶ τοὺς περιοίκους ὀμνύοντας κατὰ πόλιν ἴδωμεν τοὺς ὑμετέρους. Epaminondas replied, "We will certainly not consent to that, Spartans, until we see your own perioikoi likewise swearing their oaths city by city." οὐ πρότερος γε ἔφασεν ὦ Σπαρτιάτης πρίν ἤ καί ὁ περίοικος ὀμνύοντας κατά πόλις ἴδωμεν ὁ ὑμετέρους 4
9.13.3 1 ὡς δὲ ὁ Λακεδαιμονίων καὶ Θηβαίων ἐξῆρτο ἤδη πόλεμος καὶ οἱ Λακεδαιμόνιοι δυνάμει καὶ αὑτῶν καὶ τῶν συμμάχων ἐπὶ τοὺς Θηβαίους ᾔεσαν, When war now had broken out between the Lacedaemonians and Thebans, the Lacedaemonians advanced against the Thebans with the full force of themselves and their allies. ὡς δέ ὁ Λακεδαιμόνιος καί Θηβαῖος ἐξῆρτο ἤδη πόλεμος καί ὁ Λακεδαιμόνιος δύναμις καί ἑαυτοῦ καί ὁ σύμμαχος ἐπί ὁ Θηβαῖος ᾔεσαν 2
9.13.3 2 Ἐπαμινώνδας μὲν ἔχων τοῦ στρατοῦ μοῖραν ἀντεκάθητο ὑπὲρ τῆς Κηφισίδος λίμνης ὡς ποιησομένων ταύτῃ Πελοποννησίων τὴν ἐσβολήν, Epaminondas, having a part of the army, took up a position by Lake Cephisis, in the expectation that the Peloponnesians would invade through that region. Ἐπαμεινώνδας μέν ἔχω ὁ στρατός μοῖρα ἀντεκάθημαι ὑπέρ ὁ Κηφισίδος λίμνη ὡς ποιησομένων οὗτος Πελοποννήσιος ὁ ἐσβολή 2
9.13.3 3 Κλεόμβροτος δὲ ὁ Λακεδαιμονίων βασιλεὺς ἐπὶ Ἀμβρόσσου τρέπεται τῆς Φωκέων· Cleombrotus, the Lacedaemonian king, however, turned towards Ambrossos, a city belonging to the Phokians. Κλεόμβροτος δέ ὁ Λακεδαιμόνιος βασιλεύς ἐπί ἀμβρόσιος τρέπω ὁ Φωκεύς 0
9.13.3 4 ἀποκτείνας δὲ Χαιρέαν, ὃς φυλάσσειν διετέτακτο τὰς παρόδους, καὶ ἄλλους τοὺς σὺν αὐτῷ Θηβαίους, ὑπερέβη καὶ ἐς Λεῦκτρα ἀφικνεῖται τὰ Βοιώτια. After killing Chaereas, who had been assigned to guard the passes, along with the other Thebans who were with him, he passed through and arrived in Leuctra, in the territory of Boeotia. ἀποκτείνω δέ χαιρέας ὅς φυλάσσειν διετέτακτο ὁ πάροδος καί ἄλλος ὁ σύν αὐτός Θηβαῖος ὑπερέβη καί εἰς Λεύκτρα ἥκω ὁ Βοιώτια 4
9.13.4 1 ἐνταῦθα καὶ αὐτῷ Κλεομβρότῳ καὶ Λακεδαιμονίων τῷ κοινῷ σημεῖα ἐγένετο ἐκ τοῦ θεοῦ. At this place, signs from the god appeared both to Cleombrotus himself and to the Spartan people in common. ἐνταῦθα καί αὐτός Κλεομβρότῳ καί Λακεδαιμόνιος ὁ κοινός σημεῖον γίγνομαι ἐκ ὁ θεός 1
9.13.4 2 τοῖς βασιλεῦσιν αὐτῶν ἐς τὰς ἐξόδους πρόβατα εἵπετο θεοῖς τε εἶναι θυσίας καὶ πρὸ τῶν ἀγώνων καλλιερεῖν· ταῖς δὲ ποίμναις ἡγεμόνες τῆς πορείας ἦσαν αἶγες, κατοιάδας οἱ ποιμένες ὀνομάζουσιν αὐτάς. It was customary for their kings, whenever they set out on expeditions, to have sheep accompany them for sacrifices to the gods and divination before battles; yet in these flocks goats served as leaders on the march, which the shepherds call "katoiades." ὁ βασιλεύς αὐτός εἰς ὁ ἔξοδος πρόβατον ἕπομαι θεός τε εἰμί θυσία καί πρό ὁ ἀγών καλλιερεῖν ὁ δέ ποίμναις ἡγεμών ὁ πορεία εἰμί αἴξ κατοιάδας ὁ ποιμένες ὀνομάζω αὐτός 4
9.13.4 3 τότε οὖν ὁρμήσαντες ἐς τὴν ποίμνην λύκοι τοῖς μὲν προβάτοις ἐγίνοντο οὐδὲν βλάβος, οἱ δὲ τὰς αἶγας τὰς κατοιάδας ἔκτεινον. At that time, wolves attacked the flock, but no harm befell the sheep; instead, the wolves killed only the goats called "katoiades." τότε οὖν ὁρμήσαντες εἰς ὁ ποίμνην λύκος ὁ μέν προβάτοις γίγνομαι οὐδέν βλάβος ὁ δέ ὁ αἴξ ὁ κατοιάδας κτείνω 4
9.13.5 1 ἐλέγετο δὲ καὶ μήνιμα ἐς τοὺς Λακεδαιμονίους ἐκ τῶν θυγατέρων εἶναι τῶν Σκεδάσου. And it was said that resentment towards the Lacedaemonians came also from the daughters of Scedasus. λέγω δέ καί μήνιμα εἰς ὁ Λακεδαιμόνιος ἐκ ὁ θυγάτηρ εἰμί ὁ Σκεδάσου 1
9.13.5 2 Σκεδάσῳ γὰρ περὶ Λεῦκτρα οἰκοῦντι θυγατέρες Μολπία γίνεται καὶ Ἱππώ· ταύτας ἐς ὥραν ἤδη προηκούσας Λακεδαιμονίων ἄνδρες βιάζονται παρὰ θέμιδα ς καὶ Φρουραρχίδας καὶ Παρθένιος. For Scedasus, who lived near Leuctra, had two daughters, Molpia and Hippo; and when they reached youthful maturity, they were outrageously violated by two Spartans, Phrurarchidas and Parthenios. Σκεδάσῳ γάρ περί Λεύκτρα οἰκέω θυγάτηρ Μολπία γίγνομαι καί Ἱππώ οὗτος εἰς ὥρα ἤδη προηκούσας Λακεδαιμόνιος ἀνήρ βιάζω παρά θέμιδα ς καί Φρουραρχίδας καί Παρθένιος 7
9.13.5 3 καὶ αἵ τε παρθένοι παραυτίκα---οὐ γάρ σφισιν ἀνεκτὰ ἐφαίνετο εἶναι τὰ τῆς ὕβρεως---ἀπάγχουσιν αὑτάς· Immediately afterward, the maidens—since they could not bear the shame of their violation—hanged themselves. καί ὅς τε παρθένος παραυτίκα οὐ γάρ σφεῖς ἀνεκτός φαίνω εἰμί ὁ ὁ ὕβρις ἀπάγχω αὑτός 0
9.13.5 4 καὶ ὁ Σκέδασος, ὡς ἐς Λακεδαίμονα ἐλθόντι οὐδεμία ἐγένετο αὐτῷ δίκη, οὕτως ἐς τὰ Λεῦκτρα ἐπανήκων αὑτὸν διεργάζεται. Scedasus, traveling to Lacedaemon, could obtain no redress whatsoever; then returning thus to Leuctra, he ended his own life. καί ὁ Σκέδασος ὡς εἰς Λακεδαίμων ἔρχομαι οὐδείς γίγνομαι αὐτός δίκη οὕτως εἰς ὁ Λεύκτρα ἐπανήκω ἑαυτοῦ ἐργάζομαι 1
9.13.6 1 τότε δὲ ὁ Ἐπαμινώνδας Σκεδάσῳ καὶ ταῖς παισὶν ἐνήγιζέ τε καὶ εὔχετο, ὡς οὐ μᾶλλον ὑπὲρ σωτηρίας Θηβαίων ἢ καὶ τιμωρίας ἐκείνων τὸν ἀγῶνα ἐσόμενον. Then Epaminondas offered sacrifices and prayed to Scedasus and his daughters, declaring that the battle would be fought no less for vengeance upon their murderers than for the safety of Thebes. τότε δέ ὁ Ἐπαμεινώνδας Σκεδάσῳ καί ὁ παῖς ἐνήγιζέ τε καί εὔχετο ὡς οὐ μᾶλλον ὑπέρ σωτηρία Θηβαῖος ἤ καί τιμωρία ἐκεῖνος ὁ ἀγών ἐσόμενον 4
9.13.6 2 τῶν δὲ βοιωταρχούντων οὐ κατὰ ταὐτὰ ἐγίνοντο αἱ γνῶμαι, διεστηκυῖαι δὲ πολὺ ἀπʼ ἀλλήλων· But among the Boeotarchs opinions did not coincide, and their views differed considerably from one another. ὁ δέ βοιωταρχούντων οὐ κατά αὐτός γίγνομαι ὁ γνώμη διεστηκυῖαι δέ πολύς ἀπό ἀλλήλων 2
9.13.6 3 Ἐπαμινώνδᾳ μὲν γὰρ ἤρεσκε καὶ Μάλγιδι καὶ Ξενοκράτει κατὰ τάχος πρὸς τοὺς Λακεδαιμονίους ποιεῖσθαι μάχην, Epaminondas, along with Malgis and Xenocrates, preferred to engage the Spartans swiftly, Ἐπαμεινώνδας μέν γάρ ἀρέσκω καί Μάλγιδι καί Ξενοκράτει κατά τάχος πρός ὁ Λακεδαιμόνιος ποιέω μάχη 3
9.13.6 4 Δαμοκλείδας δὲ καὶ Δαμόφιλος καὶ Σιμάγγελος συμβάλλειν μὲν οὐκ εἴων, ἐκέλευον δὲ ὑπεκθεμένους ἐς τὴν Ἀττικὴν γυναῖκας καὶ παῖδας ὡς πολιορκησομένους αὐτοὺς παρασκευάζεσθαι. whereas Damokleidas, Damophilos and Simangelos opposed giving battle, advising instead to send away their women and children to Attica and to prepare themselves to endure a siege. Δαμοκλείδας δέ καί Δαμόφιλος καί Σιμάγγελος συμβάλλω μέν οὐ εἶμι κελεύω δέ ὑπεκθεμένους εἰς ὁ Ἀττικός γυνή καί παῖς ὡς πολιορκησομένους αὐτός παρασκευάζεσθαι 6
9.13.7 1 τῶν μὲν δὴ ἓξ ἐς τοσοῦτον ἦν κεχωρισμένα τὰ βουλεύματα· The votes of the six commanders had thus far been equally divided. ὁ μέν δή ἕξ εἰς τοσοῦτος εἰμί κεχωρισμένα ὁ βουλεύμα 1
9.13.7 2 προσγενομένης δὲ ψήφου τοῖς περὶ τὸν Ἐπαμινώνδαν τοῦ ἑβδόμου τῶν Βοιωταρχῶν, ὃς ἐφρούρει μὲν τὴν κατὰ τὸν Κιθαιρῶνα ἐσβολήν, ὄνομα δὲ ἦν οἱ Βραχυλλίδης, τούτου τοῦ ἀνδρός, ὡς ἐπανῆλθεν ἐς τὸ στρατόπεδον, προσθεμένου τοῖς περὶ τὸν Ἐπαμινώνδαν, τότε καὶ πᾶσιν ἐδέδοκτο ἀγῶνι διακρίνεσθαι. However, when the vote of the seventh Boeotarch, who was stationed to guard the passage by Cithaeron—his name was Brachyllides—was added to the side of Epaminondas upon his return to the camp, all agreed at last to decide the issue through battle. προσγενομένης δέ ψήφου ὁ περί ὁ Ἐπαμεινώνδας ὁ ἕβδομος ὁ βοιωτάρχης ὅς ἐφρούρει μέν ὁ κατά ὁ Κιθαιρών ἐσβολή ὄνομα δέ εἰμί ὁ Βραχυλλίδης οὗτος ὁ ἀνήρ ὡς ἐπανέρχομαι εἰς ὁ στρατόπεδον προσθεμένου ὁ περί ὁ Ἐπαμεινώνδας τότε καί πᾶς ἐδέδοκτο ἀγών διακρίνω 6
9.13.8 1 τῷ δὲ Ἐπαμινώνδᾳ καὶ ἐς ἄλλους Βοιωτῶν ὕποπτα ἦν, ἐς δὲ τοὺς Θεσπιεῖς καὶ περισσότερον· Epaminondas had suspected the loyalty of other Boeotians as well, but his suspicion was even greater against the Thespians. ὁ δέ Ἐπαμεινώνδας καί εἰς ἄλλος Βοιωτός ὑπόπτος εἰμί εἰς δέ ὁ Θεσπιεύς καί περισσός 0
9.13.8 2 δείσας οὖν μὴ σφᾶς παρὰ τὸ ἔργον προδῶσιν, ἀποχώρησιν παρεῖχεν ἀπὸ στρατοπέδου τοῖς ἐθέλουσιν οἴκαδε· Therefore, fearing they might betray him in the midst of action, he gave leave to depart openly from the camp to whoever wished to go home. δείσας οὖν μή σφεῖς παρά ὁ ἔργον προδῶσιν ἀποχώρησις παρέχω ἀπό στρατόπεδον ὁ ἐθέλω οἴκαδε 1
9.13.8 3 καὶ οἱ Θεσπιεῖς τε ἀπαλλάσσονται πανδημεὶ καὶ εἴ τισιν ἄλλοις Βοιωτῶν ὑπῆν δύσνοια ἐς τοὺς Θηβαίους. As a consequence, the Thespians departed altogether, along with any other Boeotians who harbored disaffection toward the Thebans. καί ὁ Θεσπιεύς τε ἀπαλλάσσονται πανδημεί καί εἰ τις ἄλλος Βοιωτός εἰμί δύσνοια εἰς ὁ Θηβαῖος 2
9.13.9 1 ὡς δὲ ἐς χεῖρας συνῄεσαν, ἐνταῦθα οἱ σύμμαχοι τῶν Λακεδαιμονίων ἅτε αὐτοῖς καὶ τὸν πρὸ τοῦ χρόνον οὐκ ἀρεσκόμενοι τὸ ἔχθος μάλιστα ἐπεδείκνυντο, οὔτε κατὰ χώραν μένειν ἐθέλοντες, ἐνδιδόντες δὲ ὅπῃ σφίσιν οἱ πολέμιοι προσφέροιντο. But when they had come to close combat, at this point the allies of the Lacedaemonians, never having previously been satisfied with them, showed their animosity most clearly: unwilling to hold their ground, they yielded wherever the enemy attacked them. ὡς δέ εἰς χείρ συνέρχομαι ἐνταῦθα ὁ σύμμαχος ὁ Λακεδαιμόνιος ἅτε αὐτός καί ὁ πρό ὁ χρόνος οὐ ἀρεσκόμενοι ὁ ἔχθος μάλιστα ἐπεδείκνυντο οὔτε κατά χώρα μένω ἐθέλω ἐνδιδόντες δέ ὅπῃ σφεῖς ὁ πολέμιος προσφέροιντο 5
9.13.9 2 αὐτοὺς δὲ Λακεδαιμονίους καὶ Θηβαίους ἐξ ἴσου καθίστη τοὺς μὲν ἐμπειρία τε ἡ προϋπάρχουσα καὶ ἅμα αἰδουμένους μὴ καταλῦσαι τῆς Σπάρτης τὸ ἀξίωμα, Θηβαῖοι δὲ ὑπὲρ τῆς πατρίδος καὶ πρὸ γυναικῶν καὶ παίδων τὸν κίνδυνον ἐφεστηκότα ἑώρων. But the Lacedaemonians themselves and the Thebans were equally matched in battle, the former relying upon their previous military experience and at the same time motivated by a sense of shame lest they undermine the prestige of Sparta, while the Thebans saw the danger ahead as a struggle for their homeland, their women, and their children. αὐτός δέ Λακεδαιμόνιος καί Θηβαῖος ἐκ ἴσος καθίστη ὁ μέν ἐμπειρία τε ὁ προϋπάρχω καί ἅμα αἰδουμένους μή καταλῦσαι ὁ Σπάρτη ὁ ἀξίωμα Θηβαῖος δέ ὑπέρ ὁ πατρίς καί πρό γυνή καί παῖς ὁ κίνδυνος ἐφεστηκότα ὁράω 5
9.13.10 1 ὡς δὲ ἄλλοι τε Λακεδαιμονίων τῶν ἐν τέλει καὶ ὁ βασιλεὺς ἐτεθνήκει Κλεόμβροτος, ἐνταῦθα καὶ τοὺς Σπαρτιάτας καὶ ταλαιπωρουμένους ἐπελάμβανεν ἀνάγκη μὴ ἐνδιδόναι· παρὰ γὰρ τοῖς Λακεδαιμονίοις αἴσχιστον ἐδέδοκτο εἶναι βασιλέως νεκρὸν ἐπὶ ἀνδράσι πολεμίοις γενόμενον περιοφθῆναι. But when Cleombrotus, the king, as well as other high-ranking Lacedaemonians had fallen, then even in their distress necessity compelled the Spartans not to yield; for among the Lacedaemonians, it was considered most shameful that the body of a king who had fallen among enemy forces should be left abandoned to them. ὡς δέ ἄλλος τε Λακεδαιμόνιος ὁ ἐν τέλος καί ὁ βασιλεύς τεθνήκω Κλεόμβροτος ἐνταῦθα καί ὁ Σπαρτιάτης καί ταλαιπωρουμένους ἐπιλαμβάνω ἀνάγκη μή ἐνδίδωμι παρά γάρ ὁ Λακεδαιμόνιος αἴσχιστος ἐδέδοκτο εἰμί βασιλεύς νεκρός ἐπί ἀνήρ πολέμιος γίγνομαι περιοράω 2
9.13.11 1 Θηβαίοις μὲν ἡ νίκη κατείργαστο ἐπιφανέστατα πασῶν ὁπόσας κατὰ Ἑλλήνων ἀνείλοντο Ἕλληνες· For the Thebans, the victory was the most glorious of any ever won by Greeks against Greeks. Θηβαῖος μέν ὁ νίκη κατεργάζομαι ἐπιφανής πᾶς ὁπόσος κατά Ἕλλην αἱρέω Ἕλλην 0
9.13.11 2 Λακεδαιμόνιοι δὲ ἐς τὴν ὑστεραίαν τοὺς τεθνεῶτας διενοοῦντο ὡς θάψοντες καὶ ἀποστέλλουσι κήρυκα ἐς τοὺς Θηβαίους. The Spartans the following day decided to bury their dead and sent a herald to the Thebans. Λακεδαιμόνιος δέ εἰς ὁ ὑστεραία ὁ θνῄσκω διανοέομαι ὡς θάψοντες καί ἀποστέλλω κῆρυξ εἰς ὁ Θηβαῖος 1
9.13.11 3 Ἐπαμινώνδας δέ, ἐπιστάμενος ὡς ἐπικρύπτεσθαι τὰς συμφορὰς ἀεί ποτε οἱ Λακεδαιμόνιοι πεφύκασιν, ἔφασκεν ἀναίρεσιν τῶν νεκρῶν προτέροις αὐτῶν διδόναι τοῖς συμμάχοις, ἐπὶ δὲ ἐκείνοις ἀνελομένοις οὕτω καὶ τοὺς Λακεδαιμονίους ἠξίου θάπτειν τοὺς αὑτῶν. Epaminondas, aware that the Spartans were always accustomed to concealing their misfortunes, told them he would grant permission to recover their dead only after they had first given leave for their allies to do so; and once the allies had recovered their dead, then he judged it right that the Spartans should bury their own. Ἐπαμεινώνδας δέ ἐπίσταμαι ὡς ἐπικρύπτεσθαι ὁ συμφορά ἀεί ποτε ὁ Λακεδαιμόνιος φύω φάσκω ἀναίρεσις ὁ νεκρός πρότερος αὐτός δίδωμι ὁ σύμμαχος ἐπί δέ ἐκεῖνος ἀναιρέω οὕτως καί ὁ Λακεδαιμόνιος ἀξιόω θάπτειν ὁ ἑαυτοῦ 2
9.13.12 1 ὡς δὲ τῶν συμμάχων οἱ μὲν οὐδὲ ἀρχὴν ἀνῃροῦντο ἅτε οὐ τεθνεῶτός σφισιν οὐδενός, τῶν δὲ ὀλίγον ἐφαίνετο εἶναι τὸ διεφθαρμένον, οὕτω Λακεδαιμόνιοί τε ἔθαπτον τοὺς αὑτῶν καὶ ἤδη Σπαρτιάτας ἐξελήλεγκτο εἶναι τοὺς κειμένους. Since some of their allies entirely denied having casualties, claiming that none of their men had fallen, and others appeared to have suffered only slight losses, the Lacedaemonians buried their own dead, and it had by this time become clear that those lying there were Spartans. ὡς δέ ὁ σύμμαχος ὁ μέν οὐδέ ἀρχή ἀνῃροῦντο ἅτε οὐ τεθνεῶτός σφεῖς οὐδείς ὁ δέ ὀλίγος φαίνω εἰμί ὁ διεφθαρμένον οὕτως Λακεδαιμόνιος τε θάπτω ὁ ἑαυτοῦ καί ἤδη Σπαρτιάτης ἐξελήλεγκτο εἰμί ὁ κεῖμαι 4
9.13.12 2 ἀπέθανον δὲ Θηβαίων τε καὶ ὅσοι παρέμειναν Βοιωτῶν ἑπτὰ καὶ τεσσαράκοντα ἄνδρες, Λακεδαιμονίων δὲ αὐτῶν πλείους ἢ χίλιοι. Of the Thebans and those of the Boeotians who had remained with them, forty-seven men perished, while of the Lacedaemonians themselves more than a thousand were killed. ἀποθνῄσκω δέ Θηβαῖος τε καί ὅσος παρέμειναν Βοιωτός ἑπτά καί τεσσαράκοντα ἀνήρ Λακεδαιμόνιος δέ αὐτός πλείων ἤ χίλιοι 1