Pausanias Analysis

Word-level lemma forms extracted for each sentence

Chapter 8.7

PassageSentenceGreekEnglishLemma FormsMissing
8.7.1 1 ὑπερβαλόντα δὲ ἐς τὴν Μαντινικὴν διὰ τοῦ Ἀρτεμισίου πεδίον ἐκδέξεταί σε Ἀργὸν καλούμενον, καθάπερ γε καὶ ἔστι· τὸ γὰρ ὕδωρ τὸ ἐκ τοῦ θεοῦ κατερχόμενον ἐς αὐτὸ ἐκ τῶν ὀρῶν ἀργὸν εἶναι τὸ πεδίον ποιεῖ, After you cross through Artemisium into Mantinean territory, there awaits you a plain called Argon ("Idle"), just as it truly is; for the water descending upon it from the mountain renders the plain idle and barren. ὑπερβαλόντα δέ εἰς ὁ Μαντινικὴν διά ὁ Ἀρτεμίσιος πεδίον ἐκδέχομαι σύ ἀργός καλέω καθάπερ γε καί εἰμί ὁ γάρ ὕδωρ ὁ ἐκ ὁ θεός κατέρχομαι εἰς αὐτός ἐκ ὁ ὄρος ἀργός εἰμί ὁ πεδίον ποιέω 2
8.7.1 2 ἐκώλυέ τε οὐδὲν ἂν τὸ πεδίον τοῦτο εἶναι λίμνην, εἰ μὴ τὸ ὕδωρ ἠφανίζετο ἐς χάσμα γῆς. Indeed nothing would prevent this plain from becoming a lake, were the water not vanishing into a fissure in the earth. ἐκώλυέ τε οὐδέν ἄν ὁ πεδίον οὗτος εἰμί λίμνη εἰ μή ὁ ὕδωρ ἠφανίζετο εἰς χάσμα γῆ 2
8.7.2 1 ἀφανισθὲν δὲ ἐνταῦθα ἄνεισι κατὰ τὴν Δίνην· After disappearing here, it re-emerges at the Dine spring. ἀφανίζω δέ ἐνταῦθα ἀνίημι κατά ὁ Δίνην 1
8.7.2 2 ἔστι δὲ ἡ Δίνη κατὰ τὸ Γενέθλιον καλούμενον τῆς Ἀργολίδος, ὕδωρ γλυκὺ ἐκ θαλάσσης ἀνερχόμενον. The Dine is located by the place called Genethlion in Argolis, and is fresh water that rises from the sea. εἰμί δέ ὁ Δίνη κατά ὁ γενέθλιος καλέω ὁ Ἀργολίς ὕδωρ γλυκὺ ἐκ θάλασσα ἀνέρχομαι 2
8.7.2 3 τὸ δὲ ἀρχαῖον καὶ καθίεσαν ἐς τὴν Δίνην τῷ Ποσειδῶνι ἵππους οἱ Ἀργεῖοι κεκοσμημένους χαλινοῖς. In ancient times, the Argives used to offer horses adorned with bridles to Poseidon by sending them down into the Dine. ὁ δέ ἀρχαῖος καί καθίεσαν εἰς ὁ Δίνην ὁ Ποσειδῶν ἵππος ὁ Ἀργεῖος κεκοσμημένους χαλινοῖς 4
8.7.2 4 γλυκὺ δὲ ὕδωρ ἐν θαλάσσῃ δῆλόν ἐστιν ἐνταῦθά τε ἀνιὸν ἐν τῇ Ἀργολίδι καὶ ἐν τῇ Θεσπρωτίδι κατὰ τὸ Χειμέριον καλούμενον. This phenomenon of fresh water emerging in the sea is clearly evident at this spot in Argolis, and also in Thesprotia near the place called Cheimerion. γλυκὺ δέ ὕδωρ ἐν θάλασσα δῆλος εἰμί ἐνταῦθα τε ἄνειμι ἐν ὁ Ἀργολίς καί ἐν ὁ θεσπρωτίς κατά ὁ Χειμέριον καλέω 2
8.7.3 1 θαύματος δὲ ἔτι πλέονός ἐστιν ἐν Μαιάνδρῳ ζέον ὕδωρ, τὸ μὲν ἐκ πέτρας, περιέχοντος τοῦ ῥεύματος τὴν πέτραν, τὸ δὲ καὶ ἐκ τῆς ἰλύος ἄνεισι τοῦ ποταμοῦ. Yet a still greater wonder exists in the Maeander, a boiling water, partly rising from a rock—though the river flows around the rock—and partly emerging from the mud of the river itself. θαῦμα δέ ἔτι πλέονός εἰμί ἐν Μαίανδρος ζέον ὕδωρ ὁ μέν ἐκ πέτρα περιέχοντος ὁ ῥεῦμα ὁ πέτρα ὁ δέ καί ἐκ ὁ ἰλύς ἀνίημι ὁ ποταμός 3
8.7.3 2 πρὸ Δικαιαρχίας δὲ τῆς Τυρσηνῶν ὕδωρ τε ἐν θαλάσσῃ ζέον καὶ νῆσος διʼ αὐτό ἐστι χειροποίητος, ὡς μηδὲ τοῦτο τὸ ὕδωρ ἀργὸν εἶναι ἀλλά σφισι λουτρὰ θερμά. Before Dicaearchia in the land of the Etruscans, there is also boiling water in the sea, and because of this, an artificial island has been constructed, so that even this water is not unused but serves as hot baths for them. πρό Δικαιαρχίας δέ ὁ Τυρσηνός ὕδωρ τε ἐν θάλασσα ζέον καί νῆσος διά αὐτός εἰμί χειροποίητος ὡς μηδέ οὗτος ὁ ὕδωρ ἀργός εἰμί ἀλλά σφεῖς λουτρόν θερμός 2
8.7.4 1 τοῦ δὲ Ἀργοῦ καλουμένου πεδίου Μαντινεῦσιν ὄρος ἐστὶν ἐν ἀριστερᾷ, σκηνῆς τε Φιλίππου τοῦ Ἀμύντου καὶ κώμης ἐρείπια ἔχον Νεστάνης· On the left-hand side of the plain called Argon there is a mountain belonging to the Mantineans, upon which stand the ruins of the village of Nestane and of the camp of Philip son of Amyntas. ὁ δέ Ἀργοῦ καλέω πεδίον Μαντινεύς ὄρος εἰμί ἐν ἀριστερός σκηνή τε Φίλιππος ὁ Ἀμύντας καί κώμη ἐρείπιον ἔχω Νεστάνης 2
8.7.4 2 πρὸς ταύτῃ γὰρ στρατοπεδεύσασθαι τῇ Νεστάνῃ Φίλιππον λέγουσι καὶ τὴν πηγὴν αὐτόθι ὀνομάζουσιν ἔτι ἀπὸ ἐκείνου Φιλίππιον. For they say Philip encamped at Nestane, and the spring there is still named Philippium after him. πρός οὗτος γάρ στρατοπεδεύσασθαι ὁ Νεστάνῃ Φίλιππος λέγω καί ὁ πηγή αὐτόθι ὀνομάζω ἔτι ἀπό ἐκεῖνος Φιλίππιον 3
8.7.4 3 ἀφίκετο δὲ ἐς Ἀρκαδίαν Φίλιππος οἰκειωσόμενός τε Ἀρκάδας καὶ ἀπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ σφᾶς τοῦ ἄλλου διαστήσων. Philip had come into Arcadia both to establish friendly relations with the Arcadians and to detach them from the rest of the Greek alliance. ἀφικνέομαι δέ εἰς Ἀρκαδία Φίλιππος οἰκειωσόμενός τε Ἀρκάς καί ἀπό ὁ Ἑλληνικός σφεῖς ὁ ἄλλος διαστήσων 2
8.7.5 1 Φίλιππον δὲ βασιλέων μὲν τῶν πρὸ αὐτοῦ καὶ ὅσοι Μακεδόσι γεγόνασιν ὕστερον, τούτων μὲν πείθοιτο ἄν τις μέγιστα αὐτὸν ἔργα ἐπιδείξασθαι· στρατηγὸν δὲ ἀγαθὸν οὐκ ἄν τις φρονῶν ὀρθὰ καλέσειεν αὐτόν, ὅς γε καὶ ὅρκους θεῶν κατεπάτησεν ἀεὶ καὶ σπονδὰς ἐπὶ παντὶ ἐψεύσατο πίστιν τε ἠτίμασε μάλιστα ἀνθρώπων. As for Philip, one might be convinced that, among the kings who preceded him and those who afterwards ruled over the Macedonians, he performed the greatest deeds; yet no one who judges rightly could call him a good general, since he continually trampled upon oaths sworn by the gods, was always false to his treaties in every circumstance, and showed himself to be the most contemptuous of all men regarding fidelity. Φίλιππος δέ βασιλεύς μέν ὁ πρό αὐτός καί ὅσος Μακεδών γίγνομαι ὕστερον οὗτος μέν πείθω ἄν τις μέγας αὐτός ἔργον ἐπιδείκνυμι στρατηγός δέ ἀγαθός οὐ ἄν τις φρονῶν ὀρθός καλέσειεν αὐτός ὅς γε καί ὅρκος θεός κατεπάτησεν ἀεί καί σπονδή ἐπί πᾶς ἐψεύσατο πίστις τε ἠτίμασε μάλιστα ἀνήρ 5
8.7.6 1 καί οἱ τὸ ἐκ τοῦ θεοῦ μήνιμα ἀπήντησεν οὐκ ὀψέ, πρῶτα δὲ ὧν ἴσμεν. Not long afterward, divine anger overtook him, bringing upon him first of all the punishments known to us. καί ὁ ὁ ἐκ ὁ θεός μήνιμα ἀπαντάω οὐ ὀψέ πρῶτος δέ ὅς οἶδα 0
8.7.6 2 Φίλιππος μὲν οὐ πρόσω βιώσας ἕξ τε καὶ τεσσαράκοντα ἐτῶν τὸ μάντευμα ἐξετέλεσε τὸ ἐκ Δελφῶν, ὃ δὴ χρωμένῳ οἱ περὶ τοῦ Πέρσου γενέσθαι λέγουσιν, ἔστεπται μὲν ὁ ταῦρος, ἔχει τέλος, ἔστιν ὁ θύσων· Philip, who lived no more than forty-six years, fulfilled the oracle given at Delphi, which, as they relate, had been delivered to him in his inquiry about the Persian: "The bull is garlanded; the end is at hand; there is one who will sacrifice him." Φίλιππος μέν οὐ πρόσω βιώσας ἕξ τε καί τεσσαράκοντα ἔτος ὁ μάντευμα ἐξετέλεσε ὁ ἐκ Δελφοί ὅς δή χρωμένῳ ὁ περί ὁ Πέρσης γίγνομαι λέγω ἔστεπται μέν ὁ ταῦρος ἔχω τέλος εἰμί ὁ θύω 4
8.7.6 3 τοῦτο μὲν δὴ οὐ μετὰ πολὺ ἐδήλωσεν οὐκ ἐς τὸν Μῆδον, ἀλλὰ ἐς αὐτὸν ἔχον Φίλιππον· Indeed, not long afterward, this oracle was clearly revealed to signify not the Persian, but Philip himself. οὗτος μέν δή οὐ μετά πολύς δηλόω οὐ εἰς ὁ Μῆδος ἀλλά εἰς αὐτός ἔχω Φίλιππος 0
8.7.7 1 ἐπὶ δὲ Φιλίππῳ τελευτήσαντι Φιλίππου παῖδα νήπιον, γεγονότα δὲ ἐκ Κλεοπάτρας ἀδελφιδῆς Ἀττάλου, τοῦτον τὸν παῖδα ὁμοῦ τῇ μητρὶ Ὀλυμπιὰς ἐπὶ σκεύους χαλκοῦ πυρὸς ὑποβεβλημένου διέφθειρεν ἕλκουσα· After the death of Philip, Olympias took his infant child by Cleopatra, niece of Attalus, and put him to death together with his mother by dragging them onto a bronze vessel heated by fire beneath. ἐπί δέ Φίλιππος τελευτάω Φίλιππος παῖς νήπιος γίγνομαι δέ ἐκ Κλεοπάτρας ἀδελφιδῆς Ἄτταλος οὗτος ὁ παῖς ὁμοῦ ὁ μήτηρ Ὀλυμπιάς ἐπί σκεύους χαλκός πῦρ ὑποβεβλημένου διαφθείρω ἕλκουσα 5
8.7.7 2 χρόνῳ δὲ ὕστερον καὶ Ἀριδαῖον ἀπέκτεινεν. Sometime later, she also killed Arrhidaeus. χρόνος δέ ὕστερον καί Ἀρριδαῖος ἀποκτείνω 0
8.7.7 3 ἔμελλε δὲ ἄρα ὁ δαίμων καὶ τὸ γένος τὸ Κασσάνδρου κακῶς ἐξαμήσειν· But it seems heaven intended evil likewise to destroy Cassander's line. μέλλω δέ ἄρα ὁ δαίμων καί ὁ γένος ὁ Κάσσανδρος κακῶς ἐξαμήσειν 1
8.7.7 4 Κασσάνδρῳ δὲ οἱ παῖδες ἐκ Θεσσαλονίκης γεγόνασι τῆς Φιλίππου, Θεσσαλονίκῃ δὲ ἦσαν καὶ Ἀριδαίῳ μητέρες Θεσσαλαί. Cassander's sons were begotten of Thessalonice, daughter of Philip, and both Thessalonice and Arrhidaeus had Thessalian mothers. Κασσάνδρος δέ ὁ παῖς ἐκ Θεσσαλονίκης γίγνομαι ὁ Φίλιππος Θεσσαλονίκῃ δέ εἰμί καί Ἀριδαῖος μήτηρ Θεσσαλαί 3
8.7.7 5 τὰ δὲ ἐς Ἀλέξανδρον καὶ τοῖς πᾶσιν ὁμοίως δῆλά ἐστιν Ἀλεξάνδρου θάνατος · Regarding Alexander, his death and its circumstances are equally well known to everyone. ὁ δέ εἰς Ἀλέξανδρος καί ὁ πᾶς ὁμοίως δῆλος εἰμί Ἀλέξανδρος θάνατος 0
8.7.8 1 εἰ δὲ τῶν ἐς Γλαῦκον τὸν Σπαρτιάτην ἐποιήσατο ὁ Φίλιππος λόγον καὶ τὸ ἔπος ἐφʼ ἑκάστου τῶν ἔργων ἀνεμίμνησκεν αὑτόν, ἀνδρὸς δʼ εὐόρκου γενεὴ μετόπισθεν ἀρείων, οὐκ ἂν οὕτω δίχα λόγου δοκεῖ μοι θεῶν τις Ἀλεξάνδρου τε ὁμοῦ τὸν βίον καὶ ἀκμὴν τὴν Μακεδόνων σβέσαι. But if Philip had taken heed of his treatment of Glaucus the Spartan, and had reminded himself of this saying at each of his actions—that the descendants of a righteous man are made better—then it seems to me beyond doubt that no god would so swiftly have extinguished the life of Alexander and simultaneously ended the glory of the Macedonians. εἰ δέ ὁ εἰς Γλαῦκον ὁ Σπαρτιάτης ποιέω ὁ Φίλιππος λόγος καί ὁ ἔπος ἐπί ἕκαστος ὁ ἔργον ἀνεμίμνησκεν ἑαυτοῦ ἀνήρ δέ εὐόρκου γενεὴ μετόπισθεν ἀρείων οὐ ἄν οὕτως δίχα λόγος δοκέω ἐγώ θεός τις Ἀλέξανδρος τε ὁμοῦ ὁ βίος καί ἀκμήν ὁ Μακεδών σβέσαι 6