Pausanias Analysis

Word-level lemma forms extracted for each sentence

Chapter 10.28

PassageSentenceGreekEnglishLemma FormsMissing
10.28.1 1 τὸ δὲ ἕτερον μέρος τῆς γραφῆς τὸ ἐξ ἀριστερᾶς χειρός, ἔστιν Ὀδυσσεὺς καταβεβηκὼς ἐς τὸν Ἅιδην ὀνομαζόμενον, ὅπως Τειρεσίου τὴν ψυχὴν περὶ τῆς ἐς τὴν οἰκείαν ἐπέρηται σωτηρίας· The other part of the painting, on the left side, depicts Odysseus descending to the place known as Hades, to inquire of the soul of Teiresias about his safe return home. ὁ δέ ἕτερος μέρος ὁ γραφή ὁ ἐκ ἀριστερός χείρ εἰμί Ὀδυσσεύς καταβαίνω εἰς ὁ Ἅιδης ὀνομάζω ὅπως Τειρεσίας ὁ ψυχή περί ὁ εἰς ὁ οἰκεῖος ἐπέρομαι σωτηρία 0
10.28.1 2 ἔχει δὲ οὕτω τὰ ἐς τὴν γραφήν. The painting appears as follows: ἔχω δέ οὕτως ὁ εἰς ὁ γραφή 0
10.28.1 3 ὕδωρ εἶναι ποταμὸς ἔοικε, δῆλα ὡς ὁ Ἀχέρων, καὶ κάλαμοί τε ἐν αὐτῷ πεφυκότες καὶ ἰχθύες· There is water resembling a river, clearly the Acheron, in which reeds grow and fish can be seen. ὕδωρ εἰμί ποταμός ἔοικα δῆλος ὡς ὁ Ἀχέρων καί κάλαμος τε ἐν αὐτός φύω καί ἰχθύς 0
10.28.1 4 ἔστι δʼ ἀμυδρὰ οὕτω δή τι τὰ εἴδη τῶν ἰχθύων ὡς σκιὰς μᾶλλον ἢ ἰχθῦς εἰκάσεις. But the forms of these fish are very indistinct, so much so that you would think them more like shadows than actual fish. εἰμί δέ ἀμυδρός οὕτως δή τις ὁ εἶδος ὁ ἰχθύς ὡς σκιάς μᾶλλον ἤ ἰχθύς εἰκάζω 0
10.28.1 5 καὶ ναῦς ἐστιν ἐν τῷ ποταμῷ καὶ ὁ πορθμεὺς ἐπὶ ταῖς κώπαις. A boat is on the river, and the ferryman is at the oars. καί ναῦς εἰμί ἐν ὁ ποταμός καί ὁ πορθμεύς ἐπί ὁ κώπη 0
10.28.2 1 ἐπηκολούθησε δὲ ὁ Πολύγνωτος ἐμοὶ δοκεῖν ποιήσει Μινυάδι· ἔστι γὰρ δὴ ἐν τῇ Μινυάδι ἐς Θησέα ἔχοντα καὶ Πειρίθουν ἔνθʼ ἤτοι νέα μὲν νεκυάμβατον, ἣν ὁ γεραιός πορθμεὺς ἦγε Χάρων, οὐκ ἔλαβον ἔνδοθεν ὅρμου. In my opinion, Polygnotus followed the account given in the Minyad; for indeed, there is a scene depicted in the Minyad showing Theseus and Peirithous, where the ship prepared for the transportation of the dead, guided by the aged ferryman Charon, was newly built and not yet received into its anchorage. ἐπακολουθέω δέ ὁ πολύγνωτος ἐγώ δοκέω ποιέω Μινυάς εἰμί γάρ δή ἐν ὁ Μινυάς εἰς Θησεύς ἔχω καί Πειρίθοος ἔνθα ἤτοι νέος μέν νεκυάμβατον ὅς ὁ γεραιός πορθμεύς ἄγω χάρων οὐ λαμβάνω ἔνδοθεν ὅρμος 0
10.28.2 2 ἐπὶ τούτῳ οὖν καὶ Πολύγνωτος γέροντα ἔγραψεν ἤδη τῇ ἡλικίᾳ τὸν Χάρωνα. Therefore, Polygnotus also portrayed Charon as a man already advanced in years. ἐπί οὗτος οὖν καί πολύγνωτος γέρων γράφω ἤδη ὁ ἡλικία ὁ Χάρων 0
10.28.3 1 οἱ δὲ ἐπιβεβηκότες τῆς νεὼς οὐκ ἐπιφανεῖς ἐς ἅπαν εἰσὶν οἷς προσήκουσι. The figures standing upon the ship are not at all known even to those connected to them. ὁ δέ ἐπιβαίνω ὁ νεώς οὐ ἐπιφανής εἰς ἅπας εἰμί ὅς προσήκω 0
10.28.3 2 Τέλλις μὲν ἡλικίαν ἐφήβου γεγονὼς φαίνεται, Κλεόβοια δὲ ἔτι παρθένος, ἔχει δὲ ἐν τοῖς γόνασι κιβωτὸν ὁποίας ποιεῖσθαι νομίζουσι Δήμητρι. Tellis appears as a youth about the age of adolescence, and Cleoboea is still a maiden, having upon her knees a casket of the sort customarily made for Demeter. Τελλίς μέν ἡλικία ἔφηβος γίγνομαι φαίνω Κλεοβοία δέ ἔτι παρθένος ἔχω δέ ἐν ὁ γόνυ κιβωτός ὁποῖος ποιέω νομίζω Δημήτηρ 0
10.28.3 3 ἐς μὲν δὴ τὸν Τέλλιν τοσοῦτον ἤκουσα ὡς ὁ ποιητὴς Ἀρχίλοχος ἀπόγονος εἴη τρίτος Τέλλιδος, Κλεόβοιαν δὲ ἐς Θάσον τὰ ὄργια τῆς Δήμητρος ἐνεγκεῖν πρώτην ἐκ Πάρου φασίν. Concerning Tellis, this much I have heard: that the poet Archilochus was a third-generation descendant of Tellis; as for Cleoboea, they say that she was the first who brought the rites of Demeter from Paros to Thasos. εἰς μέν δή ὁ τέλλις τοσοῦτος ἀκούω ὡς ὁ ποιητής Ἀρχίλοχος ἀπόγονος εἴην τρίτος Τελλίδος Κλεοβοία δέ εἰς Θάσος ὁ ὄργια ὁ Δημήτηρ φέρω πρῶτος ἐκ πάρος φημί 0
10.28.4 1 ἐπὶ δὲ τοῦ Ἀχέροντος τῇ ὄχθῃ μάλιστα θέας ἄξιον, ὅτι ὑπὸ τοῦ Χάρωνος τὴν ναῦν ἀνὴρ οὐ δίκαιος ἐς πατέρα ἀγχόμενός ἐστιν ὑπὸ τοῦ πατρός. On the banks of the Acheron there is a sight particularly worthy of notice, where a man who had been unjust toward his father is depicted being strangled by his father close beside Charon's ferry-boat. ἐπί δέ ὁ Ἀχέρων ὁ ὄχθη μάλιστα θέα ἄξιος ὅτι ὑπό ὁ Χάρων ὁ ναῦς ἀνήρ οὐ δίκαιος εἰς πατήρ ἀγχόμενος εἰμί ὑπό ὁ πατήρ 0
10.28.4 2 περὶ πλείστου γὰρ δὴ ἐποιοῦντο οἱ πάλαι γονέας, ὥσπερ ἔστιν ἄλλοις τε τεκμήρασθαι καὶ ἐν Κατάνῃ τοῖς καλουμένοις Εὐσεβέσιν, For indeed the ancients held parents in highest esteem, as can be proved by numerous examples, and especially by the men of Catana called the Pious. περί πλεῖστος γάρ δή ποιέω ὁ πάλαι γονεύς ὥσπερ εἰμί ἄλλος τε τεκμαίρομαι καί ἐν Κατανή ὁ καλέω εὐσεβής 0
10.28.4 3 οἵ, ἡνίκα ἐπέρρει τῇ Κατάνῃ πῦρ τὸ ἐκ τῆς Αἴτνης, χρυσὸν μὲν καὶ ἄργυρον ἐν οὐδενὸς μερίδι ἐποιήσαντο, οἱ δὲ ἔφευγον ὁ μὲν ἀράμενος μητέρα, ὁ δὲ αὐτῶν τὸν πατέρα· When fire once flowed down upon Catana from Mount Etna, they thought nothing at all of gold or silver, but fled, one carrying his mother, another his father. ὁ ἡνίκα ἐπέρρω ὁ Κατανή πῦρ ὁ ἐκ ὁ Αἴτνη χρυσός μέν καί ἄργυρος ἐν οὐδείς μερίς ποιέω ὁ δέ φεύγω ὁ μέν αἴρω μήτηρ ὁ δέ αὐτός ὁ πατήρ 0
10.28.4 4 προϊόντας δὲ οὐ σὺν ῥᾳστώνῃ καταλαμβάνει σφᾶς τὸ πῦρ ἐπειγόμενον τῇ φλογί· The flames, pursuing swiftly, overtook these youths while they were fleeing without ease. πρόειμι δέ οὐ σύν ῥᾳστώνη καταλαμβάνω σφεῖς ὁ πῦρ ἐπείγω ὁ φλόξ 0
10.28.4 5 καὶ ---οὐ γὰρ κατετίθεντο οὐδʼ οὕτω τοὺς γονέας--- διχῇ σχισθῆναι λέγεται τὸν ῥύακα, καὶ αὐτούς τε τοὺς νεανίσκους, σὺν δὲ αὐτοῖς τοὺς γονέας τὸ πῦρ οὐδέν σφισι λυμηνάμενον παρεξῆλθεν. Yet—for not even then would they abandon their parents—the stream of lava is said to have split apart in two around them, passing by both the youths themselves and their parents alike, leaving them untouched and doing them no harm. καί οὐ γάρ κατατίθημι οὐδέ οὕτως ὁ γονεύς διχῇ σχίζω λέγω ὁ ῥύαξ καί αὐτός τε ὁ νεανίσκος σύν δέ αὐτός ὁ γονεύς ὁ πῦρ οὐδείς σφεῖς λυμαίνομαι παρεξέρχομαι 0
10.28.5 1 οὗτοι μὲν δὴ τιμὰς καὶ ἐς ἐμὲ ἔτι παρὰ Καταναίων ἔχουσιν. These men indeed continue to receive honors even to my own time from the people of Catana. οὗτος μέν δή τιμή καί εἰς ἐγώ ἔτι παρά κατάνειμι ἔχω 0
10.28.5 2 ἐν δὲ τῇ Πολυγνώτου γραφῇ πλησίον τοῦ ἀνδρός, ὃς τῷ πατρὶ ἐλυμαίνετο καὶ διʼ αὐτὸ ἐν Ἅιδου κακὰ ἀναπίμπλησι, τούτου πλησίον ἱερὰ σεσυληκὼς ἀνὴρ ὑπέσχε δίκην. In Polygnotus' painting, next to the man who had maltreated his own father and who, on account of this, endures grievous punishments in Hades, there is portrayed another man who, having plundered sacred places, is undergoing punishment. ἐν δέ ὁ Πολύγνωτος γραφή πλησίον ὁ ἀνήρ ὅς ὁ πατήρ λυμαίνομαι καί διά αὐτός ἐν ᾍδης κακός ἀναπίμπλημι οὗτος πλησίον ἱερός συλεύω ἀνήρ ὑπισχνέομαι δίκη 0
10.28.5 3 γυνὴ δὲ ἡ κολάζουσα αὐτὸν φάρμακα ἄλλα τε καὶ ἐς αἰκίαν οἶδεν ἀνθρώπων. The woman who punishes him knows various drugs useful for tormenting humans among other things. γυνή δέ ὁ κολάζω αὐτός φάρμακον ἄλλος τε καί εἰς αἰκία οἶδα ἀνήρ 0
10.28.6 1 περισσῶς δὲ ἄρα εὐσεβείᾳ θεῶν ἔτι προσέκειντο οἱ ἄνθρωποι, ὡς Ἀθηναῖοί τε δῆλα ἐποίησαν, ἡνίκα εἷλον Ὀλυμπίου Διὸς ἐν Συρακούσαις ἱερόν, οὔτε κινήσαντες τῶν ἀναθημάτων οὐδὲν τὸν ἱερέα τε τὸν Συρακούσιον φύλακα ἐπʼ αὐτοῖς ἐάσαντες· People at that time still exhibited remarkable reverence toward the gods, as the Athenians made clear when they captured the sanctuary of Olympian Zeus at Syracuse; they took none of the offerings from the temple and even left in place the Syracusan priest who guarded these sacred items. περισσῶς δέ ἄρα εὐσέβεια θεός ἔτι προσέκειμαι ὁ ἄνθρωπος ὡς Ἀθηναῖος τε δῆλος ποιέω ἡνίκα αἱρέω Ὀλύμπιος Ζεύς ἐν Συρακούσαι ἱερόν οὔτε κινέω ὁ ἀνάθημα οὐδέν ὁ ἱερεύς τε ὁ Συρακούσιος φύλαξ ἐπί αὐτός ἐάω 0
10.28.6 2 ἐδήλωσε δὲ καὶ ὁ Μῆδος Δᾶτις λόγοις τε οὓς εἶπε πρὸς Δηλίους καὶ τῷ ἔργῳ, ἡνίκα ἐν Φοινίσσῃ νηὶ ἄγαλμα εὑρὼν Ἀπόλλωνος ἀπέδωκεν αὖθις Ταναγραίοις ἐς Δήλιον. Further testimony was given by the Mede, Datis, both through the words he addressed to the Delians and through his actions, when, upon finding a statue of Apollo on a Phoenician ship, he restored it to the Tanagraeans in Delium. δηλόω δέ καί ὁ μῆδος δᾶτις λόγος τε ὅς εἶπον πρός δήλιος καί ὁ ἔργον ἡνίκα ἐν Φοινίσσα ναῦς ἄγαλμα εὑρίσκω Ἀπόλλων ἀποδίδωμι αὖθις Τανάγραιοι εἰς Δήλιον 0
10.28.6 3 οὕτω μὲν τὸ θεῖον καὶ οἱ πάντες τότε ἦγον ἐν τιμῇ, καὶ ἐπὶ λόγῳ τοιούτῳ τὰ ἐς τὸν συλήσαντα ἱερὰ ἔγραψε Πολύγνωτος. To such an extent did everyone at that time hold the divine in honor, and indeed, it was due to just this sort of reverence that Polygnotus illustrated scenes showing the fate of those who had plundered sanctuaries. οὕτως μέν ὁ θεῖος καί ὁ πᾶς τότε ἄγω ἐν τιμή καί ἐπί λόγος τοιοῦτος ὁ εἰς ὁ συλάω ἱερός γράφω πολύγνωτος 0
10.28.7 1 ἔστι δὲ ἀνωτέρω τῶν κατειλεγμένων Εὐρύνομος· Above the figures already described stands Eurynomos. εἰμί δέ ἀνωτέρω ὁ καταλέγω εὔνομος 0
10.28.7 2 δαίμονα εἶναι τῶν ἐν Ἅιδου φασὶν οἱ Δελφῶν ἐξηγηταὶ τὸν Εὐρύνομον, καὶ ὡς τὰς σάρκας περιεσθίει τῶν νεκρῶν, μόνα σφίσιν ἀπολείπων τὰ ὀστᾶ. The guides at Delphi say Eurynomos is one of the daimones in Hades, asserting that he devours the flesh of the dead, leaving only their bones behind. δαίμων εἰμί ὁ ἐν ᾍδης φημί ὁ Δελφοί ἐξηγητής ὁ εὐρύνομος καί ὡς ὁ σάρξ περεσθίω ὁ νεκρός μόνος σφεῖς ἀπολείπω ὁ ὀστέον 0
10.28.7 3 ἡ δὲ Ὁμήρου ποίησις ἐς Ὀδυσσέα καὶ ἡ Μινυάς τε καλουμένη καὶ οἱ Νόστοι---μνήμη γὰρ δὴ ἐν ταύταις καὶ Ἅιδου καὶ τῶν ἐκεῖ δειμάτων ἐστὶν---ἴσασιν οὐδένα Εὐρύνομον δαίμονα. Yet neither Homer's poetry about Odysseus, nor the epic poem called the Minyas, nor the Nostoi—although each of these texts includes mention of Hades and the terrors within—know of any daimon named Eurynomos. ὁ δέ Ὅμηρος ποίησις εἰς Ὀδυσσεύς καί ὁ Μινύας τε καλέω καί ὁ νόστος μνήμη γάρ δή ἐν οὗτος καί ᾍδης καί ὁ ἐκεῖ δεῖμα εἰμί οἶδα οὐδείς εὐρύνομος δαίμων 0
10.28.7 4 τοσοῦτο μέντοι δηλώσω, ὁποῖός τε ὁ Εὐρύνομος καὶ ἐπὶ ποίου γέγραπται τοῦ σχήματος· κυανοῦ τὴν χρόαν μεταξύ ἐστι καὶ μέλανος, ὁποῖαι καὶ τῶν μυιῶν αἱ πρὸς τὰ κρέα εἰσὶ προσιζάνουσαι, τοὺς δὲ ὀδόντας φαίνει, καθεζομένῳ δὲ ὑπέστρωταί οἱ δέρμα γυπός. I will, however, now indicate what sort of figure Eurynomos is, and in what form he is depicted: his color is a mixture of blue and black, like that of flies that settle upon meat; he bares his teeth, and he sits upon a vulture's skin spread beneath him. τοσοῦτος μέντοι δηλόω ὁποῖος τε ὁ εὔνομος καί ἐπί ποῖος γράφω ὁ σχῆμα κυανός ὁ χρώα μεταξύ εἰμί καί μέλας ὁποῖος καί ὁ μύις ὁ πρός ὁ κρέας εἰμί προσιζάνω ὁ δέ ὀδούς φαίνω καθέζομαι δέ ὑποστρώννυμι ὁ δέρμα γύψ 0
10.28.8 1 ἐφεξῆς δὲ μετὰ τὸν Εὐρύνομον ἥ τε ἐξ Ἀρκαδίας Αὔγη καὶ Ἰφιμέδειά ἐστι· Next in order after Eurynomos are Auge of Arcadia and Iphimedeia. ἐφεξῆς δέ μετά ὁ εὐρύνομος ὅς τε ἐκ Ἀρκαδία αὔγη καί Ἰφιμέδεια εἰμί 0
10.28.8 2 καὶ ἡ μὲν παρὰ Τεύθραντα ἡ Αὔγη ἀφίκετο ἐς Μυσίαν, καὶ γυναικῶν ὁπόσαις ἐς τὸ αὐτὸ Ἡρακλέα ἀφικέσθαι λέγουσι, μάλιστα δὴ παῖδα ἐοικότα ἔτεκε τῷ πατρί· Auge came to Mysia, to the court of Teuthras; and of all the women who are said to have been with Heracles, she it was who bore him a son most resembling his father. καί ὁ μέν παρά Τεύθρας ὁ αὔγη ἀφικνέομαι εἰς μυσία καί γυνή ὁπόσος εἰς ὁ αὐτός Ἡρακλῆς ἀφικνέομαι λέγω μάλιστα δή παῖς ἔοικα τίκτω ὁ πατήρ 0
10.28.8 3 τῇ δʼ Ἰφιμεδείᾳ γέρα δέδοται μεγάλα ὑπὸ τῶν ἐν Μυλάσοις Καρῶν. As for Iphimedeia, she received great honors from the Carians who dwell at Mylasa. ὁ δέ Ἰφιμέδεια γέρας δίδωμι μέγας ὑπό ὁ ἐν Μύλασος Καρός 0