Pausanias Analysis

Word-level lemma forms extracted for each sentence

Chapter 4.18

PassageSentenceGreekEnglishLemma FormsMissing
4.18.1 1 Μεσσήνιοι δὲ ὡς ἐς τὴν Εἶραν ἀνῳκίσθησαν, τῆς δὲ ἄλλης ἐξείργοντο πλὴν ὅσον σφίσιν οἱ Πύλιοι τὰ ἐπὶ θαλάσσῃ καὶ οἱ Μοθωναῖοι διέσωζον, ἢ ἐλῄστευον τήν τε Λακωνικὴν καὶ τὴν σφετέραν, πολεμίαν ἤδη καὶ ταύτην νομίζοντες· When the Messenians had withdrawn into Eira and were shut out from the rest of their land except for the parts along the sea preserved for them by the Pylians and the Methonaeans, they began raiding both Laconia and their own territory, now regarding even this land as hostile. Μεσσήνιοι δέ ὡς εἰς ὁ εἴρω ἀνοικίζω ὁ δέ ἄλλος ἐξεργάζομαι πλήν ὅσος σφεῖς ὁ Πύλιοι ὁ ἐπί θάλασσα καί ὁ Μόθων διασῴζω ἤ λῃστεύω ὁ τε Λακωνικός καί ὁ σφετέρος πολέμιος ἤδη καί οὗτος νομίζω 0
4.18.1 2 ἄλλοι τε δὴ συνίσταντο ἐς τὰς καταδρομάς, ὡς ἕκαστοι τύχοιεν, καὶ Ἀριστομένης δὲ τοὺς περὶ αὑτὸν λογάδας ἐς τριακοσίων ἀριθμὸν προήγαγεν. They gathered together in separate bands, as chance might allow; and Aristomenes himself assembled his chosen followers, numbering three hundred, and led them forth. ἄλλος τε δή συνίστημι εἰς ὁ καταδρομή ὡς ἕκαστος τύχω καί Ἀριστομένης δέ ὁ περί ἑαυτοῦ λογάς εἰς τριακόσιοι ἀριθμός προάγω 0
4.18.2 1 ἦγον μὲν δὴ τὰ Λακεδαιμονίων καὶ ἔφερον ὅ τι καὶ δύναιτο αὐτῶν ἕκαστος, ἑλόντες δὲ σῖτον καὶ βοσκήματα καὶ οἶνον ἀνήλισκον, ἔπιπλα δὲ καὶ ἀνθρώπους ἀπεδίδοσαν χρημάτων· Indeed, the Messenians were driving away the property of the Lacedaemonians and carrying off whatever each was able; they consumed grain, livestock, and wine whenever they seized it, but furniture and people they exchanged for money. ἄγω μέν δή ὁ Λακεδαιμόνιος καί φέρω ὁ τις καί δύναμαι αὐτός ἕκαστος αἱρέω δέ σῖτος καί βοσκήμα καί οἶνος ἀνήλισκος ἔπιπλα δέ καί ἄνθρωπος ἀποδίδωμι χρῆμα 0
4.18.2 2 ὥστε καὶ ἐποιήσαντο οἱ Λακεδαιμόνιοι δόγμα, ἅτε τοῖς ἐν τῇ Εἴρᾳ μᾶλλον ἢ σφίσιν αὐτοῖς γεωργοῦντες, τὴν Μεσσηνίαν καὶ τῆς Λακωνικῆς τὴν προσεχῆ, ἕως ἂν πολεμῶσιν, ἐᾶν ἄσπορον. Thus the Lacedaemonians passed a decree—since they seemed rather to be farming for those in Eira than for themselves—that, as long as the war lasted, Messenia and the neighboring parts of Laconia should be left uncultivated. ὥστε καί ποιέω ὁ Λακεδαιμόνιος δόγμα ἅτε ὁ ἐν ὁ εἴρα μᾶλλον ἤ σφεῖς αὐτός γεωργέω ὁ Μεσσηνία καί ὁ Λακωνική ὁ προσεχής ἕως ἄν πολεμέω ἐάω ἄσπορος 0
4.18.3 1 καὶ ἀπὸ τούτου σιτοδεία ἐγένετο ἐν Σπάρτῃ καὶ ὁμοῦ τῇ σιτοδείᾳ στάσις· After this, there was a famine in Sparta, and at the same time as the famine, civil strife arose; for those who possessed property in that region could not tolerate seeing their own lands lie uncultivated. καί ἀπό οὗτος σιτοδεία γίγνομαι ἐν Σπάρτη καί ὁμοῦ ὁ σιτοδείη στάσις 0
4.18.3 2 οὐ γὰρ ἠνείχοντο οἱ ταύτῃ τὰ κτήματα ἔχοντες τὰ σφέτερα ἀργὰ εἶναι. Tyrtaeus reconciled these disputes among them. οὐ γάρ ἀνείχομαι ὁ οὗτος ὁ κτῆμα ἔχω ὁ σφέτερος ἀργός εἰμί 0
4.18.3 3 καὶ τούτοις μὲν τὰ διάφορα διέλυε Τυρταῖος· Aristomenes, meanwhile, taking his chosen troops, made his departure around late evening, and because of his great speed, he arrived at Amyclae before sunrise. καί οὗτος μέν ὁ διάφορος διαλύω Τυρταῖος 0
4.18.3 4 Ἀριστομένης δὲ ἔχων τοὺς λογάδας τὴν μὲν ἔξοδον περὶ βαθεῖαν ἐποιήσατο ἑσπέραν, ἔφθη δὲ ὑπὸ τάχους τὴν ἐς Ἀμύκλας ἀνύσας πρὸ ἀνίσχοντος ἡλίου, καὶ Ἀμύκλας τὸ πόλισμα εἷλέ τε καὶ διήρπασε καὶ τὴν ἀποχώρησιν ἐποιήσατο πρὶν ἢ τοὺς ἐκ τῆς Σπάρτης προσβοηθῆσαι. He captured and plundered the settlement of Amyclae and withdrew again before the Spartans could march out to help. Ἀριστομένης δέ ἔχω ὁ λογάς ὁ μέν ἔξοδος περί βαθύς ποιέω ἑσπέρα φθάνω δέ ὑπό τάχος ὁ εἰς Ἄμυκλαι ἀνύω πρό ἀνίσχω ἥλιος καί Ἄμυκλαι ὁ πόλισμα αἱρέω τε καί διαρπάζω καί ὁ ἀποχώρησις ποιέω πρίν ἤ ὁ ἐκ ὁ Σπάρτη προσβοηθέω 0
4.18.4 1 κατέτρεχε δὲ καὶ ὕστερον τὴν χώραν, ἐς ὃ Λακεδαιμονίων λόχοις πλέον ἢ τοῖς ἡμίσεσι καὶ τοῖς βασιλεῦσιν ἀμφοτέροις συμβαλὼν ἄλλα τε ἔσχεν ἀμυνόμενος τραύματα καὶ πληγέντι ὑπὸ λίθου τὴν κεφαλὴν αὐτῷ σκοτοδινιῶσιν οἱ ὀφθαλμοί. Afterward, he continued to devastate the land until, having fought against more than half of the Spartan infantry companies and both Spartan kings, he suffered many wounds while defending himself; struck on the head by a stone, his vision began swimming. κατατρέχω δέ καί ὕστερον ὁ χώρα εἰς ὅς Λακεδαιμόνιος λόχος πλέον ἤ ὁ ἥμισυς καί ὁ βασιλεύς ἀμφότερος συμβάλλω ἄλλος τε ἔχω ἀμύνομαι τραῦμα καί πλήττω ὑπό λίθος ὁ κεφαλή αὐτός σκοτοδινιόω ὁ ὀφθαλμός 0
4.18.4 2 καὶ πεσόντα ἀθρόοι τῶν Λακεδαιμονίων ἐπιδραμόντες ζῶντα αἱροῦσιν· When he fell, the Spartans rushed upon him together and seized him alive. καί πίπτω ἀθρόος ὁ Λακεδαιμόνιος ἐπιδραμέω ζάω αἱρέω 0
4.18.4 3 ἥλωσαν δὲ καὶ τῶν περὶ αὐτὸν ἐς πεντήκοντα. About fifty of his companions were also captured at that time. ἁλίσκομαι δέ καί ὁ περί αὐτός εἰς πεντήκοντα 0
4.18.4 4 τούτους ἔγνωσαν οἱ Λακεδαιμόνιοι ῥῖψαι πάντας ἐς τὸν Κεάδαν· The Spartans resolved to cast all these men into the Ceadas—the pit into which they throw those upon whom they inflict the most severe punishments. οὗτος γιγνώσκω ὁ Λακεδαιμόνιος ῥίπτω πᾶς εἰς ὁ κεάζω 0
4.18.5 1 οἱ μὲν δὴ ἄλλοι Μεσσηνίων ἐσπίπτοντες ἀπώλλυντο αὐτίκα, Ἀριστομένην δὲ ἔς τε τὰ ἄλλα θεῶν τις καὶ δὴ καὶ τότε ἐφύλασσεν· The other Messenians, rushing in, perished immediately; but Aristomenes was protected by one of the gods both on other occasions and especially at this moment. ὁ μέν δή ἄλλος Μεσσήνιος ἐμπίπτω ἀπόλλυμι αὐτίκα Ἀριστομένης δέ εἰς τε ὁ ἄλλος θεός τις καί δή καί τότε φυλάσσω 0
4.18.5 2 οἱ δὲ ἀποσεμνύνοντες τὰ κατʼ αὐτὸν Ἀριστομένει φασὶν ἐμβληθέντι ἐς τὸν Κεάδαν ὄρνιθα τὸν ἀετὸν ὑποπέτεσθαι καὶ ἀνέχειν ταῖς πτέρυξιν, ἐς ὃ κατήνεγκεν αὐτὸν ἐς τὸ πέρας οὔτε πηρωθέντα οὐδὲν τοῦ σώματος οὔτε τραῦμά τι λαβόντα. Those who glorify Aristomenes' deeds declare that when he was thrown into the Ceadas, an eagle flew beneath him and supported him with its wings, carrying him down safely to the bottom without injury to his body or sustaining any wound. ὁ δέ ἀποσεμνύνω ὁ κατά αὐτός Ἀριστομένης φημί ἐμβάλλω εἰς ὁ κεάζω ὄρνις ὁ ἀετός ὑποπέτομαι καί ἔχω ὁ πτέρυξ εἰς ὅς καταφέρω αὐτός εἰς ὁ πέρας οὔτε πηρόω οὐδέν ὁ σῶμα οὔτε τραῦμα τις λαμβάνω 0
4.18.5 3 ἔμελλε δὲ ἄρα καὶ αὐτόθεν ὁ δαίμων ἔξοδον ἀποφαίνειν αὐτῷ. Indeed, even from that place, the divine power was later to reveal to him a way of escape. μέλλω δέ ἄρα καί αὐτόθεν ὁ δαίμων ἔξοδος ἀποφαίνω αὐτός 0
4.18.6 1 καὶ ὁ μὲν ὡς ἐς τὸ τέρμα ἦλθε τοῦ βαράθρου, κατεκλίθη τε καὶ ἐφελκυσάμενος τὴν χλαμύδα ἀνέμενεν ὡς πάντως οἱ ἀποθανεῖν πεπρωμένον· When he reached the bottom of the pit, he lay down and, wrapping the cloak tightly around him, awaited what he was certain would inevitably be his death. καί ὁ μέν ὡς εἰς ὁ τέρμα ἔρχομαι ὁ βάραθρον κατακλίνω τε καί ἐφελκύω ὁ χλαμύς ἀναμένω ὡς πάντως ὁ ἀποθνῄσκω πεπρωμένος 0
4.18.6 2 τρίτῃ δὲ ὕστερον ἡμέρᾳ ψόφου τε αἰσθάνεται καὶ ἐκκαλυψάμενος---ἐδύνατο δὲ ἤδη διὰ τοῦ σκότους διορᾶν---ἀλώπεκα εἶδεν ἁπτομένην τῶν νεκρῶν. But after the third day he heard a noise and uncovering himself—by now his eyes had adjusted enough to the darkness—he saw a fox touching the corpses. τρίτος δέ ὕστερον ἡμέρα ψόφος τε αἰσθάνομαι καί ἐκκαλύπτω δύναμαι δέ ἤδη διά ὁ σκότος διοράω ἀλώπηξ ὁράω ἅπτομαι ὁ νεκρός 0
4.18.6 3 ὑπονοήσας δὲ ἔσοδον εἶναι τῷ θηρίῳ ποθέν, ἀνέμενεν ἐγγύς οἱ τὴν ἀλώπεκα γενέσθαι, γενομένης δὲ λαμβάνεται· Suspecting that the animal had some entrance, he waited until the fox drew near him, and as it approached, he seized it. ὑπονοέω δέ ἔσοδος εἰμί ὁ θηρίον πόθεν ἀναμένω ἐγγύς ὁ ὁ ἀλώπηξ γίγνομαι γίγνομαι δέ λαμβάνομαι 0
4.18.6 4 τῇ δὲ ἑτέρᾳ χειρί, ὁπότε ἐς αὐτὸν ἐπιστρέφοιτο, τὴν χλαμύδα προὔβαλλέν οἱ καὶ δάκνειν παρεῖχε. Whenever the animal turned toward him, he thrust forward his cloak with his other hand, allowing it something to bite. ὁ δέ ἕτερος χείρ ὁπότε εἰς αὐτός ἐπιστρέφομαι ὁ χλαμύς προβάλλω ὁ καί δάκνω παρέχω 0
4.18.6 5 τὰ μὲν δὴ πλείω θεούσῃ συνέθει, τὰ δὲ ἄγαν δυσέξοδα καὶ ἐφείλκετο ὑπʼ αὐτῆς· He followed the fox closely as it darted about; through most places he struggled to keep pace, and in particularly narrow spots he was guided by it as it pulled him onward. ὁ μέν δή πλείων θεούσῃ συνεθέω ὁ δέ ἄγαν δυσέξοδος καί ἐφείλκω ὑπό αὐτός 0
4.18.6 6 ὀψὲ δέ ποτε ὀπήν τε εἶδεν ἀλώπεκι ἐς διάδυσιν ἱκανὴν καὶ φέγγος διʼ αὐτῆς. Finally, after some time, he saw a hole large enough for the fox to slip through, and daylight shining beyond it. ὀψέ δέ ποτε ὀπή τε ὁράω ἀλώπηξ εἰς διάδυσις ἱκανός καί φέγγος διά αὐτός 0
4.18.7 1 καὶ τὴν μέν, ὡς ἀπὸ τοῦ Ἀριστομένους ἠλευθερώθη, τὸ φωλίον ἔμελλεν ὑποδέξεσθαι· Ἀριστομένης δὲ---οὐ γάρ τι ἡ ὀπὴ καὶ τούτῳ παρέχειν ἐδύνατο ἔξοδον---εὐρυτέραν τε ταῖς χερσὶν ἐποίησε καὶ οἴκαδε ἐς τὴν Εἶραν ἀποσώζεται, As for the foxhole, it was destined to receive the girl, after she had been freed by Aristomenes; Aristomenes himself, however—for the opening could not provide an exit even for him—enlarged it with his hands and managed to return safely to his home at Eira. καί ὁ μέν ὡς ἀπό ὁ Ἀριστομένης ἐλευθερόω ὁ φώλιον μέλλω ὑποδέχομαι Ἀριστομένης δέ οὐ γάρ τις ὁ ὀπή καί οὗτος παρέχω δύναμαι ἔξοδος εὐρύτερος τε ὁ χείρ ποιέω καί οἴκαδε εἰς ὁ εἴρω σῴζω 0
4.18.7 2 παραδόξῳ μὲν τῇ τύχῃ καὶ ἐς τὴν ἅλωσιν χρησάμενος, τὸ γάρ οἱ φρόνημα ἦν καὶ τὰ τολμήματα μείζονα ἢ ὡς ἐλπίσαι τινὰ Ἀριστομένην αἰχμάλωτον ἂν γενέσθαι, παραδοξοτέρα δέ ἐστι καὶ πάντων προδηλότατα οὐκ ἄνευ θεοῦ ἡ ἐκ τοῦ Κεάδα σωτηρία. Extraordinary indeed was his fate, both in having fallen prisoner in such a manner—for his spirit and daring deeds were so great that no one could have expected Aristomenes to become captive—and more astonishing still, clearly demonstrating above all else that his rescue from the Ceadas was not without divine intervention. παράδοξος μέν ὁ τύχη καί εἰς ὁ ἅλωσις χράομαι ὁ γάρ ὁ φρόνημα εἰμί καί ὁ τόλμημα μείζων ἤ ὡς ἐλπίζω τις Ἀριστομένης αἰχμάλωτος ἄν γίγνομαι παραδοξότερος δέ εἰμί καί πᾶς πρόδηλος οὐ ἄνευ θεός ὁ ἐκ ὁ κεάς σωτηρία 0